مميّز مانعى ندارد ، و چون در نگاه كردن آنها به ديگران مفسده‌اى نيست ، بر اشخاص ديگر نيز لازم نيست خود را از نگاه آنان بپوشانند . و دربارهء بچه‌هاى مميّز مىفرمايند : « بل الظاهر جواز النظر اليهما قبل البلوغ اذا لم يبلغا مبلغاً يترتّب على النظر منها او اليهما ثوران الشهوة » . هر چند نسخهء اصلى عروة به همين شكل است ولى در اين عبارت سقطى واقع شده است و هيچ‌كدام از محشين و شرّاح عروة متعرض سقط نشده‌اند . توضيح اينكه ، از ذيل عبارت عروة كه مىفرمايد « يترتب على النظر منهما او اليهما » استفاده مىشود كه ايشان در اين مورد نيز مىخواهند دو فرع را متعرض شوند ؛ فرع اول : نگاه كردن بالغين به بچه‌هاى مميّز ، و فرع دوم : پوشش بالغين از نگاه بچه‌هاى مميّز ، در حالى كه در صدر عبارت به فرع دوم اشاره نكرده‌اند و صحيح آن است كه چنين مىفرمودند : « بل الظاهر عدم وجوب التستر منهما و جواز النظر اليهما اذا لم يبلغا مبلغاً يترتب على النظر منهما او اليهما ثوران الشهوة » . 2 ) نكته دوم : مرحوم سيّد ( ره ) مىفرمايند : در صورتى كه زمينهء تحريك شهوت نباشد ، بر مكلفين لازم نيست كه اندام خود را از صبى و صبيّه مميّز بپوشانند . ظاهر عبارت هر چند مطلق است لكن منظور جواز ابداء غير از عورت است و مرحوم سيّد ( ره ) پوشاندن عورت را از نگاه صبى و صبيّه مميّز واجب مىدانند « 1 » . خلاصه اينكه ، فرع اول را در جلسهء گذشته بحث كرديم و به اين نتيجه رسيديم كه مكلفين موظفند عورت خود را از نگاه بچه‌هاى مميّز بپوشانند . ب ) فرع دوم ؛ نگاه به عورت صبى و صبيّهء مميّز : از آيات و روايات متعدد استفاده مىشود كه ستر عورت لازم است و كشف آن

--> ( 1 ) العروة الوثقى ، كتاب الطهارة ، فصلٌ فى احكام التخلّى ، مسألهء اول ، و التنقيح فى شرح العروة ، كتاب الطهارة ، جلد سوم ، ص 351 .