12 / 7 / 1377 يكشنبه درس شمارهء ( 13 ) سال اول بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ كتاب النكاح خلاصهء جلسات قبلى و اين جلسه : از جلسه دهم روايات مسأله جواز نظر لمريد التّزويج مطرح شد و به تناسب بحث‌هاى سندى نمونه‌هايى از سندهاى عالى را مطرح كرديم كه به نكته‌اى از جامع الرّواة مرحوم اردبيلى پرداختيم . اينك اشتباه ايشان را درباره روايت ابن عقده از احمد بن الحسن بن فضال بيان نموده به بحث اصلى جواز نظر لمريد التزويج مىپردازيم « آيا بحث از جواز نظر به وجه و كفّين لمريد التّزويج براى كسى كه مطلقاً جواز نظر به وجه و كفّين را قائل است لغو است يا نه ؟ » و در پايان بررسى اختلاف روايات مسأله را پى خواهيم گرفت . * * * الف - اشتباه جامع الرّواة در روايت ابن عقده از ابن فضّال در بحث ديروز گفتيم كه يكى از نمونه‌هاى سند عالى را ، روايت شيخ طوسى با دو واسطهء ( ابن صلت اهوازى و ابن عقده ) از احمد بن حسن بن على بن فضّال دانسته‌اند « 1 » ، كه به نظر ما اين مثال قابل مناقشه بود ، و منشأ اشتباه اين است كه اردبيلى در جامع الرّواة ، روايت ابن عقده از احمد بن الحسن را ، در ترجمهء حال احمد بن حسن بن على بن فضّال ، آورده است ، ايشان چون احمد بن الحسن را اجتهاداً به نظرش رسيده كه « ابن فضّال » است ، آن را در شرح حال ابن فضّال آورده

--> ( 1 ) ( تهذيب 2 : 219 / 862 ) : و روى احمد بن محمد بن سعيد بن عقده عن احمد بن ( محمد بن ) الحسن قال حدثنى أبى عن عبد الله بن جميل بن عياش ، أبى على البزاز