فروتنى كردند . - او دست پدر بزرگوارش را پيش مردم بوسيد و نور در عالم پرتو افكند . - همهء بزرگان و ثقات و عموم مردم اين امر را مشاهده كردند . - اين مزيتى است كه از بزرگ و كوچك ، كسى را جز او نصيب نشده است . ابو الفرج سيد احمد شاكر آلوسى در قصيده‌اى چنين مىگويد : - او قطب عالم هستى ، پناهگاه خلايق و بارانى است كه همواره چشم اميد مردم به آن دوخته شده است . - مناقب و فضايل او در آفاق همچون ماه در گردش و جريان است . - او از سوى جد بزرگوارش به پايگاهى دست يافته است كه پيوسته در طول روزگار آوازه خواهد داشت . - آنجا كه پيمبر را زيارت كرد و دست مباركش را بوسيد ، پس از آنكه اذن ديدار يافت . فقيه يحيى بن عبد اللّه واسطى در قصيده‌اى او را چنين مدح مىكند : - دست پيغمبر طه به سوى او دراز شد و او آن را بوسيد و حضرتش نخواست كه در دام ديگران بيفتد . - ازاين‌روست كه مصطفى نامهء آزادى به وى بخشيد و خدا به دعاى او آن ماهى را برايش زنده كرد . صفى الدين يحيى بن مظفر بغدادى حنبلى در قصيده‌اى گفته است : - او بود كه پيشواى پيغمبران دست خود را دراز كرد و گنجينه‌هاى حقايق قرآن را بر او گشود . - و قافله‌هاى حاجيان از ديدن اين صحنه ، همه سرمست و مبهوت و دلباخته شدند . سيد عبد الحى حسينى ، مفتى غزهء هاشم ، در قصيدهء خود او را چنين وصف كرده : - او شخصيتى مشهور در شرق عالم است كه پيغمبر براى بزرگداشت او دست خود را دراز كرد . - او دست خود را به سوى پيامبر كشيد كه اگر مىخواست ، هرمحالى را ممكن