بنابراين ، چه مانعى دارد كه از امور عادى بندهء خاص خدا اين باشد كه هرگاه بخواهد ، بتواند چنين سيرهايى را بنمايد ؟ و چنين كارى بر خدا دشوار نيست . به علاوه ، ما هيچگاه مولايمان على و ديگر ائمهء هدى عليهم السّلام را با ديگر آحاد مردم بلكه اولياى مقرب خدا و دانشمندان و مخترعان يكسان نمىدانيم ؛ ما براى آن بزرگواران ، در صورتى كه مصلحت ايجاب كند ، نه‌تنها معجزه و كرامت قائليم ، بلكه صدور كرامت و معجزه از ضروريات مقام آنان است . جاى بسى شگفتى است كه گروهى در اثر اعمال زشتى كه مرتكب شده‌اند ، روى دلشان را زنگار گرفته ، چنين كرامتى را از مولايمان على عليه السّلام انكار مىكنند ، در صورتى كه همانها نظير چنان كرامت را دربارهء كسانى كه بدون شك از او پست‌ترند ، بدون كوچك‌ترين انكار قبول دارند و ما به برخى از آن موارد ذيلا اشاره مىكنيم : 1 - حافظ ابن عساكر از سرى بن يحيى نقل مىكند كه او گفته است : حبيب بن محمد عجمى بصرى در روز ترويه در بصره و در روز عرفه در عرفات ديده مىشده است . « 1 » 2 - حافظ ابن كثير آورده است كه گفته‌اند : شيخ عبد اللّه يونينى ( م 617 ) در بعضى از سال‌ها از طريق طىالارض به مكه مىرفته و عمل حج انجام مىداده است . نظير اين عمل از گروه زيادى از زاهدان و بندگان صالح سر زده است كه متأسفانه از بزرگان و دانشمندان در اين زمينه چيزى به ما نرسيده و نخستين فردى كه چنين كرامتى از او نقل شده ، حبيب عجمى است كه از اصحاب حسن بصرى بوده و بعد از او از ديگر شايستگان نيز نظير چنين عملى نقل شده است . « 2 » 3 - احمد بن محمد ابو بكر غسانى صيداوى ( م 371 ) عادتش اين بوده كه بعد از نماز عصر تا پيش از نماز مغرب مىخوابيد . اتفاقا روزى مردى براى ديدارش بعد از عصر پيش او مىرود ، و او بدون توجه آنقدر با آن مرد صحبت مىكند كه از خواب بعد از عصر مىماند . هنگامى كه آن مرد مىرود ، خادمش مىپرسد : او كه بود ؟ احمد در جواب مىگويد : او مردى است كه ابدال را مىشناسد و هرسال يك بار به ديدنم مىآيد . خادم

--> ( 1 ) . تاريخ ابن عساكر : 4 / 33 . ( 2 ) . البداية و النهاية : 13 / 94 .