سلامتم بدار و با سلامت در دين بازم گردان ، چنان كه بيرونم آوردى . خدايا از گمراه‌كردن و گمراه شدن ، ذليل‌كردن و ذليل شدن ، ستم‌كردن و ستم ديدن ، نادان نگاهداشتن و نادان ماندن به تو پناه مىبرم كه همسايه‌ات عزيز و سپاست بزرگ و نامت گرامى است و خدايى جز تو نيست . 4 - در بين راه درود و تحيت فراوان بر رسول خدا بفرستد ، بلكه در اوقات فراغت كارش اين باشد . 5 - در بين راه مساجد و آثار منسوب به آن حضرت را جستجو كند و به زيارت و تبرك به نماز در آنها احيائشان نمايد . 6 - هنگامى كه به مدينه نزديك شد و آثار و علامتش را مشاهده كرد ، خضوع و خشوع را آغاز كند و به گوارا بودن اين عمل و برآورده شدن آرزوهايش اميد بندد و اگر روى حيوانى سوار است ، آن را به علامت بشارت وصول به مدينه به حركت آورد . مانعى ندارد هنگام رؤيت اين محل شريف پياده شود ، چنان كه برخى چنين مىكرده‌اند ، زيرا كاروان عبد القيس هنگامى كه رسول خدا را ديدند ، از مركوب‌هايشان پايين آمدند و رسول خدا نيز از آن جلوگيرى نفرمود و بديهى است كه تعظيم آن حضرت بعد از وفات همانند آن در حال حياتش هست . ابو سليمان داود مالكى در الانتصار گفته است : اين عمل براى مردانى كه مىتوانند ، مؤكدتر است و به خاطر تواضع براى خدا و احترام به پيامبر اسلام مستحب است . قاضى عياض در الشفاء آورده است كه ابو الفضل جوهرى « 1 » هنگامى كه به عنوان زيارت وارد مدينه شد و به خانه‌هاى آن نزديك گرديد ، پياده شد و در حال گريه مىخواند : - هنگامى كه نشانهء كسى را ديديم كه براى ما دل و عقلى در شناخت ديگر آثار باقى نگذاشت .

--> ( 1 ) . او عبد اللّه بن حكيم رندى اندلسى است كه از علماى حديث و قرائت و عربيت است ، و داراى اشعارى عالى نيز مىباشد .