آنگاه مقدار زيادى از آداب زيارت و الفاظ مخصوص آن را نسبت به رسول خدا و شيخين بيان كرده است . « 1 » 41 - شيخ محمد زاهد كوثرى گفته است : احاديث دربارهء زيارت پيامبر اكرم فوق‌العاده زياد است و حافظ صلاح الدين علائى چنان كه گذشت ، طرق آن احاديث را در مجلدى گرد آورده است و همواره امت اسلام بر طبق آن عمل مىكرده‌اند تا آنكه ابن تيميه بر خلاف همهء مسلمانان دربارهء آن اظهار نظر كرده است . على قارى در شرح الشفا گفته است : ابن تيميه كه از حنبلىهاست ، تفريط نموده و سفر براى زيارت پيامبر اكرم را حرام كرده است ، چنان كه ديگران افراط كرده و گفته‌اند : زيارت رسول خدا عامل تقرب به خدا و جزو ضروريات دين مبين اسلام است و منكر آن محكوم به كفر است . شايد كه نظر دوم به صواب نزديك‌تر است ، زيرا تحريم چيزى كه علما متفقا دربارهء آن حكم به استحباب كرده‌اند ، كفر است ، چون اين كار فوق تحريم مباح متفق عليه است ، يعنى تحريم مستحب مورد اتفاق است . پس كوشش ابن تيميه در منع مردم از زيارت رسول خدا دليل اين است كه در اعماق دلش دشمنىاى نسبت به پيامبر اكرم وجود داشته است ، و گرنه چگونه ممكن است به سبب زيارت و توسل ، تصور شرك دربارهء مسلمانانى كرد كه معتقدند پيامبر اسلام عبد و رسول خداست و در شبانه روز اقلا بيست بار در نمازشان آن را تكرار مىكنند ؟ همواره اهل علم كه عوام را از بدعت در همهء شئونشان باز مىدارند و آنان را به سنت در زيارت و غير آن ؛ در صورتى كه از آنان بدعتى صادر گردد ؛ ارشاد مىكنند ، هيچگاه آنان را به خاطر زيارت و توسل ، مشرك نخوانده‌اند . چگونه ممكن است آنان مشرك باشند ، در صورتى كه خداوند آنان را از شرك نجات داده و در دلهايشان ايمان را داخل كرده است ؟ نخستين كسى كه آنان را بدين جهت مشرك خوانده ، ابن تيميه است و پيروان او كه به

--> ( 1 ) . الارشادات السنيّة 260 .