37 - شيخ اسماعيل بن محمد جراحى عجلونى ( م 1162 ) در كشف الخفاء : 2 / 250 - به نقل از ابو الشيخ و ابن ابى الدنيا و ابن خزيمه . 38 - شيخ محمد بن على شوكانى ( م 1250 ) در نيل الاوطار : 4 / 325 - به نقل از بسيارى از پيشوايان حديث . 39 - شيخ محمد بن سيد درويش حوت بيروتى ( م 1276 ه ) در حسن الاثر 246 . 40 - سيد محمد بن عبد اللّه دمياطى شافعى ( م 1307 ) در مصباح الظلام : 2 / 144 . 41 - عده‌اى از فقهاى مذاهب چهارگانهء مصر امروز در الفقه على المذاهب الاربعة : 1 / 590 . ( 2 ) عبد اللّه بن عمر به‌طور مرفوع از رسول خدا نقل كرده كه فرمود : كسى كه به زيارتم بيايد و انگيزه‌اى جز زيارتم نداشته باشد ، به عهدهء من است كه از او در روز قيامت شفاعت كنم . اين خبر با تعابيرى چون : « وادار نكند او را مگر زيارتم » ، « نكشاند او را حاجتى مگر زيارتم » و « تمايلى جز زيارتم نداشته باشد ، به عهدهء خداست » نيز روايت شده و در روايت غزالى آمده است : « هدفى جز زيارتم نداشته باشد » . اين روايت را با اختلاف در تعبيرات ، جمعى از حافظان حديث كه نمىشود آنها و عددشان را ناديده گرفت ، نقل كرده‌اند كه از آن جمله‌اند : 1 - حافظ ابو على سعيد بن عثمان بن سكن بغدادى ( م 353 ) در كتابش السنن الصحاح . او در آخر كتاب حج ، بابى تحت عنوان باب ثواب كسى كه قبر پيامبر را زيارت كند ، قرار داده و در اين باب ، روايتى جز اين حديث را نياورده است . سبكى گفته است : ذكر اين حديث از ناحيهء او ، دليل بر اين است كه اين حديث طبق شرطى كه او در مقدمهء كتابش كرده ، به اتفاق آراء صحيح است و ابن سكن ، امام حافظ مورد اعتماد و كثير الحديث و دائم السفر است . « 1 »

--> ( 1 ) . شفاء السقام 16 .