سروده‌هايش ثبت دفاتر آمده است . حموى در معجم الادباء ، ضمن شرح حال ابو العلاى همدانى « 1 » ، به عنوان حافظ از او نام برده و صفدى در الوافى بالوفيات او را ثنا گفته و تقى فارسى در العقد الثمين فى تاريخ البلد الامين و نيز قفطى در اخبار النحاة و سيوطى در بغية الوعاة 401 و محمد عبد الحى در الفوائد البهية 39 و سيد خوانسارى در روضات الجنات 21 و جرجى زيدان در تاريخ آداب اللغة العربية : 3 / 60 و صاحب معجم المطبوعات 1817 - به نقل از الجواهر المضية فى طبقات الحنفية ، تأليف شيخ عبد القادر مصرى از او ياد كرده‌اند و شرح حالش نيز به نقل از الجواهر المضية در اول كتاب ، ضمن مناقب ابو حنيفه يافت مىشود . اين معاجم ، يكسره از تفصيل نام اساتيد ، شاگردان و كسانى كه از او روايت كرده‌اند ، و نيز نام كتابهاى نفيس او خالى است ، و ما در تمام اين موارد بحث كرده و از كتابهاى خود مؤلف و كتب اجازات استفاده كرده‌ايم . مشايخ و اساتيد او در روايت 1 - حافظ نجم الدين عمر بن محمد بن احمد نسفى ( م 537 ) كه خدمت او دانش اندوخته و حديث فراگرفته است . 2 - ابو القاسم جار اللّه محمود بن عمر زمخشرى ( م 538 ) كه ادبيات را نزد او خوانده و حديث هم فراگرفته است . 3 - ابو الفتح عبد الملك بن ابى القاسم بن ابى سهل كروخى « 2 » هروى ( م 548 ) كه در بازگشت از سفر حج از او حديث فراگرفته است ، چنان كه در جزء اول مقتل او ديده مىشود . 4 - ابو الحسن على بن حسين غزنوى ، ملقب به برهان ( م 551 ) كه در بغداد آخرين روز ماه ربيع الاول از سال 544 در خانهء استاد ، از او حديث فراگرفته است . 5 - شيخ الدين ابو الحسن على بن احمد بن محمويه جوينى برذى ( م 551 ) .

--> ( 1 ) . حافظ حسن عطار مقرى ( م 569 ) . ( 2 ) . به فتح كاف ، منسوب به كروخ ، شهركى است در نواحى هرات .