همو در هداية السعداء گويد : در حاصل التمهيد فى خلافة ابى بكر و دستور الحقايق آمده است : چون پيامبر از مكّه مراجعت فرمود ، در غدير خم فرود آمد و به امر وى از جهاز شتران منبرى ساختند ، سپس بر فراز آن رفت و فرمود : آيا نه اين است كه من به مؤمنان از خودشان سزاوارترم ؟ گفتند : آرى ، چنين است . پس فرمود : من كنت مولاه فعلىّ مولاه . اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه ، و انصر من نصره و اخذل من خذله و خداى عز و جل فرمود : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ هُمْ راكِعُونَ « 1 » اهل سنت گفته‌اند : مراد از حديث هركه من مولاى اويم ، على مولاى اوست ، يعنى در وقت خلافت و امامت او . « 2 » 11 - ابو شكور ، محمّد بن عبد السعيد بن محمّد كشى سالمى حنفى در التمهيد فى بيان التوحيد گويد : رافضيان گويند : امامت براى على بن ابى طالب ، رضى اللّه عنه ، منصوص است ، به دليل اينكه پيغمبر او را وصىّ خود و خليفهء بعد از خود قرار داد ، آنجا كه فرمود : آيا خشنود نيستى كه نسبت به من به منزلهء هارون نسبت به موسى باشى ، جز اينكه بعد از من پيغمبرى نيست . پس همانطور كه هارون عليه السّلام خليفهء موسى عليه السّلام بود ، همچنين على ، رضى اللّه عنه ، جانشين رسول خداست . دليل دوم اين است كه پيغمبر عليه السّلام على را ولىّ مردم قرار داد ، پس از آنكه از مكّه مراجعت فرمود و در غدير خم فرود آمد و به امر او از جهاز شتران منبرى ساختند و بر آن بالا رفت و فرمود : آيا من به مؤمنان از خودشان سزاوارتر نيستم ؟ گفتند : آرى ، پس فرمود : من كنت مولاه ، فعلىّ مولاه . اللّهم وال من والاه و عاد من عاداه ، و انصر من نصره و اخذل من خذله و خداى جلّ جلاله فرمايد : إِنَّما وَلِيُّكُمُ اللَّهُ وَ رَسُولُهُ وَ الَّذِينَ آمَنُوا الَّذِينَ يُقِيمُونَ الصَّلاةَ وَ يُؤْتُونَ الزَّكاةَ وَ

--> ( 1 ) . مائدة 5 / 55 : ولىّ شما تنها خداست و پيامبرش و مؤمنانى كه نماز مىخوانند و در حال ركوع انفاق مىكنند . ( و ) ( 2 ) . قصد ما از ذكر اين قول و اقوال بعد از آن صرفا موافقت اين علما در مفاد ولايت است ، اما دربارهء زمان ولايت و افضليت ، ما با اين مرد هم‌عقيده نيستيم و در مطالب گذشته بررسى و بحث كامل كرده‌ايم و در مطالب بعد هم بيان صريح ما در اين موضوع خواهد آمد .