گونه‌اى كه طبق دستور پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله پيشروان كاروان را متوقف سازند و دنبالهء كاروان را از ادامهء سير باز دارند در جايى كه محل فرود آمدن نيست . اين خصوصيات حكايت دارد كه چيزى جز امر مؤكّد الهى همراه با تهديد در صورت عدم تبليغ ، موجب توقف در آن منطقه نبوده است . اين است كه رسول خدا صلّى اللّه عليه و آله چنين محفلى را برپا مىدارد ، در حالى كه مردم از رنج سفر صدمه ديده‌اند و گرماى طاقت‌فرسا توقف را دشوار مىسازد به حدى كه بعضى از افراد رداى خود را به زير پاى خود مىافكنند . در چنين شرايط سخت و موقعيت فوق العاده منبرى از جهاز شتران برپا مىنمايند و پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله از فراز آن مردم را به امر خداوند آگاه مىفرمايد كه هنگام درگذشت او فرا رسيده و او مأمور به تبليغ امر مهمى است و انديشناك از اينكه به سبب پايان يافتن دوران زندگانىاش فرصتى ديگر براى انجام اين امر باقى نمانده باشد ، در حالى كه اين امر را اهميتى بسزا در دين و دنياست . آيا با اين همه مقدمات فوق العاده و تشكيلات مهم و بىسابقه ، معقول است كه آن حضرت از طرف خداوند مردم را از امورى باخبر سازد كه چندان ارزش و اهميّتى نداشته باشد ؟ مثلا به مردم خبر دهد كه هركس كه پيغمبر صلّى اللّه عليه و آله با او رفاقت و مصاحبت داشته ، يا همسايهء او بوده ، يا علاقهء دامادى با او داشته ، يا به عنوان مهمان به خانه او درآمده و يا با او به هريك از دو معنايى كه ذكر شد ، قرابت داشته ، على عليه السّلام نيز با او چنان خواهد بود ؟ نه ، خدا مىداند كه چنين معانى را نمىتوان پذيرفت ، حتى از افراد كم‌خرد و خيال‌باف ، تا چه رسد از كسى كه عقل اوّل و انسان كامل و پيامبر دانا و خطيب بسيار توانا باشد . راستى تهمت زشت و ناروايى است اگر برخى از اين معانى به پيغمبر اسلام صلّى اللّه عليه و آله نسبت داده شود و اگر چنين فرض كنيم كه مراد يكى از اين معانى بوده است ، چه فضيلت و مزيتى براى امير المؤمنين عليه السّلام در آن معنى وجود داشته كه در قبال آن به دو تهنيت و آفرين گفته شود و حضرتش مورد اعجاب و تحسين قرار گيرد ؟ و سعد بن ابى وقاص در روايت خود « 1 » آن را بر شتران سرخ‌مو چنانچه از آن او باشند ، برترى دهد يا از دنيا و مافيها محبوبترش داند و آرزو كند كه با داشتن آن مقام عمر نوح را دارا باشد .

--> ( 1 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 38 - 41 .