چنان كه شانزده نفر از اصحاب پيغمبر آن را روايت كرده‌اند و در روايتى مذكور است كه سى تن از صحابه آن را از پيغمبر شنيده‌اند و در زمانى كه على در ايّام خلافت مورد معارضه و منازعه قرار گرفته بود ، به آنچه كه درباره آن جناب از پيامبر شنيده بودند ، شهادت دادند و بسيارى از اسناد آن صحيح و حسن است ، و اظهارات آن‌كس كه در صحت حديث ترديد روا داشته ، قابل توجه و اعتنا نيست . همچنين گفتار بعضى از معترضان داير به اينكه زيادتى جملهء اللّهمّ وال من والاه . . . ساختگى است ، مردود است ، چه به طرق مختلفه روايت شده كه اكثر آن طرق را ذهبى به صحّت پذيرفته است . دهلوى پس از آنكه در كتاب لمعات خود آورده كه اين حديث صحيح است و شكى در آن نيست و گروهى مانند ترمذى و نسائى و احمد با دقت در سند آن را روايت كرده‌اند ، گويد : ابن حجر نيز در الصواعق المحرقه چنين گفته است . 30 - شيخ محمود بن محمّد شيخانى قادرى مدنى در كتاب الصراط السوّى فى مناقب آل النبىّ گويد : از جملهء حديثهاى صحيحى كه وارد شده ، حديث نبوى من كنت مولاه ، فعلىّ مولاه دربارهء على ، رضى اللّه عنه ، است كه ترمذى و نسائى و امام احمد و ديگران با دقت در سند آن را روايت كرده‌اند و چه بسا حديث صحيحى هست كه مسلم و بخارى آن را نياورده‌اند . سپس حديث رحبه را به لفظ سعيد بن وهب روايت كرده گويد : ذهبى گفته كه اين حديث صحيح است . بعد روايت احمد را در داستان رحبه از ابو طفيل و زيد بن ارقم ذكر كرده گويد : حافظ ذهبى گفته كه اين حديث صحيح و غريب است . « 1 » آنگاه آن را از طريق ابن عوانه ، از ابو طفيل ، از زيد روايت كرده گويد : حافظ ذهبى گفته كه اين حديث صحيح است . در نهايت آن را از طريق حافظ ابويعلى و حافظ حسن بن سفيان روايت كرده گويد : حافظ ذهبى گفته كه اين حديث حسن است و جمهور علماى اهل سنت در اين نظر با ما متّفق مىباشند .

--> ( 1 ) . براى غرابت اين حديث نه برحسب اصطلاح اهل حديث و نه از جهت ديگر وجهى نيست ، جز اينكه مشتمل بر فضل امير المؤمنين عليه السّلام است .