براء بن عازب گويد : اين حديث را بزّار با رجال صحيح از فطر بن خليفه كه ثقه است ، و نيز از ام سلمه ، رضى اللّه عنها ، روايت كرده و لفظ امّ سلمه و بعد لفظ سعد بن ابى وقّاص را ذكر نموده گويد : دارقطنى در سنن خود ، باب فضايل از معقل بن يسار ، رضى اللّه عنه ، آورده كه گفت : از ابو بكر ، رضى اللّه عنه ، شنيدم كه مىگفت : على بن ابى طالب عترت رسول خداست ، يعنى از كسانى است كه پيغمبر بر تمسك به آنان و پيروى از ايشان تأكيد فرموده است ، زيرا آنان ستارگان درخشان آسمان هدايت هستند و هركه از ايشان پيروى كند ، به سر منزل سعادت راه يافته است . آرى ، ابو بكر اين فضيلت را ويژهء على دانسته ، به علت اينكه آن جناب در اين شأن و مرتبت امام و پيشواست و در شهر علم و عرفان است و پيشواى پيشوايان و دانشمند امّت است . گويى ابو بكر اين روش را از آنجا اتخاذ كرده است كه رسول خدا آن حضرت را در روز غدير خم از ميان همگان به خصوصياتى كه ذكر شد ، برگزيد . اين حديث صحيح است و ترديدى در آن نيست و هيچگونه شكى كه منافى آن باشد ، در آن وجود ندارد و از جمع كثيرى از صحابه روايت شده و شيوع و اشتهار كامل يافته ، و در شهرت آن تنها مجمع حجّة الوداع كافى است . شيخ الاسلام عسقلانى ، خدايش رحمت كناد ، گويد : حديث من كنت مولاه ، فعلىّ مولاه را ترمذى و نسائى با دقت در سند روايت كرده‌اند و اين حديث طرق خيلى زيادى دارد و ابن عقده تمام طرق آن را در كتاب جداگانه‌اى جمع كرده و بسيارى از اسنادهاى آن صحيح و حسن است . بر اين معنى دلالت دارد آنچه كه ابو طفيل ، رضى اللّه عنه ، روايت كرده كه على ، كرم اللّه وجهه ، در دوران خلافتش مردم را در رحبه كه موضعى در عراق است ، جمع كرد ، آنگاه به‌پا خاست و حمد و ثناى الهى را به جا آورد . . . تا پايان روايت كه پيش از اين ذكر شده است . « 1 » 29 - شيخ عبد الحق دهلوى بخارى ( م 1052 ) در اللمعات فى شرح المشكاة گفتارى دارد كه مفاد و ترجمهء آن اين است : اين حديث بدون شك و ترديد صحيح است و جمعى مانند ترمذى و نسائى و احمد آن را روايت كرده‌اند و طرق آن بسيار است ،

--> ( 1 ) . ر ك : الغدير ( متن عربى / چ 5 ) : 1 / 176 .