- او دشمنان را از بلنديها چنان دفع كرد كه آنان را به مانند ريگ و شن به ته دره‌ها روانه ساخت . و در قصيدهء ديگر گويد : - او جوانى است در خشونت و درشتى همانند صخره‌ها و در نرمخويى و ملايمت بسان ريگهاى روان در وادىها . ارّجانى ( م 544 ) ضمن قصيده‌اى كه در ستايش وزير شمس الملك سروده ، گويد : - جاى شگفتى نيست اگر ديدهء من خون ببارد ، در حالى كه دل من جراحت ديده است . - اى برادر هم قبيلهء من ، اگر قبيله را ديدى ، سلام مرا به ساكنان وادىها برسان . « 1 » شهاب الدين معروف به « حيص بيص » ( م 574 ) كه در مقابر قريش مدفون است ، در سوك اهل بيت عليهم السّلام از زبان آنان خطاب به ستمكاران كه به كشتنشان بر خداى متعال تجرّى نمودند ، گويد : - فرمانروايى يافتيم و عفو و بخشايش سرشت ما شد ، ولى هنگامى كه شما به فرمانروايى رسيديد ، مسيل‌ها با خون جارى گشت . - شما كشتن اسيران را روا شمرديد ، ولى ما چه بسا اسرا را عفو كرديم و از كيفر آنان چشم پوشيديم . « 2 » البته ، به خوبى معلوم است كه محل شهادت اهل بيت عليهم السّلام نوعا در عراق و بويژه در كربلا و غير آن بوده است و بعضى از آنها در فخّ كشته شدند كه از توابع مكّه است و در حدود شش ميل از مكّه فاصله دارد ، منتها نه در جهت ابطح مشهور مكه كه عبارت است از وادى محصّب در نزديكى منى در سمت شرقى مكه .

--> ( 1 ) . ديوان الارّجانى 80 . ( 2 ) . اين ابيات را جماعتى تخميس نموده‌اند ، از جمله سيد راضى فرزند سيد صالح قزوينى ( م 1287 ) و علامهء بزرگ ، سيد ناصر بن احمد بن عبد الصمد غريفى ( م 1331 ) و شيخ عبد الحسين بن قاسم حلى نجفى كه اين قصيده را نيز تضمين كرده است .