مؤمنا على فاحشة لسترته بثوبي [ بثوبه - خ ل ] . [ الحديث 889 تاكّد استحباب الجدّ و الإجتهاد في العبادة ] في الوسائل : ( كتاب الطهارة ) باب « تاكّد استحباب الجدّ و الإجتهاد في العبادة » عن عليّ بن أبي حمزة قال : سألت مولاة لعليّ بن الحسين عليه السّلام بعد موته فقلت : صفي لي امور عليّ بن الحسين عليه السّلام فقالت : أطنب أو أختصر ؟ فقلت بل اختصري ، قالت : ما أتيته بطعام نهارا قطّ و لا فرشت له فراشا بليل قطّ . [ الحديث 890 تاكّد استحباب الجدّ و الإجتهاد في العبادة ] و فيه أيضا : في ذلك الكتاب و الباب ، عن أبي المقدام قال : قال لي أبو جعفر عليه السّلام : يا أبا المقدام إنّما شيعة عليّ الشاحلون الناحلون الذابلون ، ذابلة شفاههم ، خميصة بطونهم ، متغيّرة ألوانهم ، مصفرّة وجوههم ، إذا جنّهم اللّيل اتّخذوا الأرض فراشا و استقبلوا الأرض بجباههم ، كثير سجودهم كثير دموعهم كثير دعاؤهم

--> كه فرمود : اگر مؤمنى را بيابم ( و به بينم ) بر كار بد و گناهى ( كه مشغول به آن است ) همانا ميپوشانم او را به لباس خود و يا به لباس او ( مقصود آنست كه شخص داراى ايمان اگر گناهى در خلوت و پنهانى انجام ميدهد و كسى او را در آن حال به بيند نبايد عمل او را فاش و برملا سازد و بر كسى ديگر خبر كند بلكه بايد پرده‌پوشى نمايد ، زيرا اين خود گناه بزرگى است و در قرآن كريم از آن نهى شده و وعدهء عذاب به كسانى كه مرتكب اين معصيت كبيره شوند داده شده : إِنَّ الَّذِينَ يُحِبُّونَ أَنْ تَشِيعَ الْفاحِشَةُ فِي الَّذِينَ آمَنُوا لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ ) . ( 1 ) 889 - در وسائل : ( كتاب طهارت ) باب « تاكد استحباب جد و اجتهاد در عبادت » از على بن حمزه روايت شده كه گفت از كنيز حضرت ( زين العابدين ) على بن الحسين عليهما السّلام بعد از وفات آن حضرت پرسش نموده و گفتم : زندگى حضرت زين العابدين ( ع ) را براى من توصيف نما ، گفت مفصل بگويم يا مختصر ؟ گفتم مختصر و كوتاه بگو ، گفت هرگز براى آن حضرت در روز طعامى نبردم ( كنايه از آنست كه هر روز روزه دار بوده ) و هيچ وقت بسترى براى او در شب نگستردم ( زيرا شبها را بعبادت بسر ميبرد و بخواب نميرفت ) . ( 2 ) 890 - و نيز در همان كتاب و باب : از ابى المقدام روايت شده كه حضرت باقر ( ع ) به من فرمود : يا ابا المقدام ، همانا شيعه و پيروان على كسانى هستند كه ( در اثر خوف و ترس از خداوند و بسيارى طاعات ) رنگ آنان تغيير كرده و داراى بدنى نحيف و لاغر و جسمى رنجور و پژمرده‌اند ، و لبهاى آنها خشكيده و شكمهايشان خالى و رنگهايشان متغير و چهره‌هاى ايشان زرد است ، هر گاه تاريكى شب آنان را فراگيرد زمين را بستر خود قرار دهند و به پيشانيهاى خود ( جهت سجده ) به زمين روى آورند ، سجده‌هاى آنها بسيار است