بده به خداى عز و جلّ از بدن خود در روزت و شبت آنچه نزديكى جويى به آن خداى به عز و جلّ و توفيه كن - يعنى ، كامل و تمام كن - آن چيزى را كه تقرّب بجويى به آن به سوى خداى بىآنكه در آن رخنه و نقصانى بوده باشد ، رسيده باشد از بدن تو و به بدن تو آنچه رسيده باشد . » « و إذا قمت في صلاتك بالنّاس « 1 » ، فلا تكوننّ منفّرا و لا مضيّعا ، فإنّ في النّاس من به العلّة و له الحاجة . و قد سألت رسول اللّه صلّى اللّه عليه و إله و سلم حين وجّهني إلى اليمن كيف أصلّي بهم ؟ فقال : « صلّ بهم كصلاة أضعفهم ، و كن بالمؤمنين رحيما » . « و هرگاه ايستادى در امامت نماز از جهت مردم ، مباش نفرت‌دهنده و رمانندهء مردم از نماز به سبب طول دادن ، و مباش ضايع‌كنندهء نماز به سبب عدم مراعات حقوق واجبه . پس ، به درستى كه در ميانهء مردم كسى هست كه او را علّتى هست و كسى هست كه او را كارى و حاجتى هست . و بتحقيق كه من پرسيدم از حضرت رسول صلّى اللّه عليه و إله در وقتى كه مرا متوجّه يمن ساخت كه ، چگونه امامت مردمان كنم در نماز ؟ فرمود كه ، نماز كن به امامت ، مانند نماز ضعيفترين ايشان و باش به مردمان مهربان . » « و أمّا بعد ، فلا تطوّلنّ احتجابك عن رعيّتك ، فإنّ احتجاب الولاة عن الرّعيّة شعبة من الضّيق ، و قلّة علم بالأمور ؛ و الاحتجاب منهم يقطع عنهم علم ما احتجبوا دونه فيصغر عندهم الكبير ، و يعظم الصّغير ، و يقبح الحسن ، و يحسن القبيح ، و يشاب الحقّ بالباطل . و إنّما الوالي بشر لا يعرف ما توارى عنه النّاس به من الأمور ، و ليست على الحقّ سمات تعرف بها ضروب الصّدق من الكذب ، و إنّما أنت أحد رجلين : إمّا امرؤ سخت نفسك بالبذل في الحقّ ، ففيم احتجابك من واجب حقّ تعطيه ، أو فعل كريم تسديه ! أو مبتلى بالمنع ، فما أسرع كفّ النّاس عن مسئلتك إذا أيسوا من بذلك ! مع أنّ أكثر حاجات النّاس إليك ممّا لا مؤونة فيه عليك ، من شكاة مظلمة ، أو طلب إنصاف في معاملة . » « و امّا بعد از اين نصايح ، بدان كه بايد كه دراز نگردد پنهان بودن تو و در حجاب بودن

--> ( 1 ) . چاپ صبحى صالح : « للنّاس » .