بسيار است و در موضع ديگر نگنجى ، هم در اين سرا باش كه من جايى ديگر يابم . خ و بيرون رفت و بفرمود تا موكّلان از سر من و جمله خدمتكاران من بازكردند و مهر از خانه‌ها برگرفتند و كتّاب و نوّاب و محاسبان مرا با خود برد . چون ايشان برفتند و من خانه خالى از موكّلان ديدم ، بخفتم . گفتم : خ مگر خواب مىبينم . خ اصحاب خود را گفتم : خ بنگريد تا بر ما كسى را موكّل كرده است ؟ خ گفتند : خ هيچ‌كس [ 166 آ ] نيست . خ تعجّب نمودم از آن حالت و هنوز نماز ديگر نگزارده بودم كه جمله كتّاب و نوّاب به پيش من آمدند بىموكّلى ، گفتند : خ خطّى از ما هريك بگرفت كه حساب به او دهم و فرمود كه ما را اطلاق كردند . خ تعجّب من زيادت شد و چون بامداد شد ، هنوز پگاه بود كه به سلام من آمد و من عصر آن روز نزديك او رفتم و هم بر اين قاعده مدّت يك ماه بگذشت . اگر او بامداد نزديك من آمدى ، من شبانگاه نزديك او رفتمى و هر روز هدايا و الطاف او ، از برف و ميوه و مرغ و ماهى و برّه ، مترادف مىرسيدى . چون يك ماه بر اين منوال بگذشت ، يك روز مرا گفت : خ يا ابا ايّوب ! بر مصر عاشق شده‌اى ؟ نه هواى خوب دارد و نه صحن دلكش و نه آبى خوش و نه خاكى نيك . از بودن مصر غرض رفعت و جلال و كسب جاه و مال باشد ، بىجهتى ناخوشى هواى آن اختيار نتوان كرد و اگر تو در حضرت خلافت روى ، بزرگترين منصبى و جليلترين عملى در مدّت نزديك به تو حواله كنند . خ گفتم : خ مقام و منزل من بر مقتضاى حكم و فرمان تو است و منتظرم تا هر وقت كه اجازت و فرمان تو باشد ، انصراف نمايم . خ گفت : خ بفرما تا نويسندهء تو به خطّ خود بنويسد كه رفع حساب اين شهر بر من است و در حفظ خدا و عصمت او روى بدان جانب آر كه تو را مراد است . خ نويسنده « 1 » را گفتم تا چنان كه فرمود خطّى نوشت و به او تسليم كردم و روز ديگر از شهر بيرون آمدم ، و او و امير شهر آمدند و احمد بن ابى خالد مرا گفت كه ، خ در نخستين منزل كه در پنج فرسنگى شهر است توقّف كن تا جماعتى همراه كنم تا در خدمت تو باشند كه راه ناامن است . خ من از اين سخن بغايت مشوّش شدم و پريشان‌خاطر گشتم و باخود گفتم : خ مرا به تملّق مغرور كرد تا بيرون آيم و هرچه با خود دارم ، بيرون آرم . آنگاه ، جمله را بفرمايد تا از من بازستانند و مرا ديگرباره به‌دست

--> ( 1 ) . اصل : « نويسنده كاتب » كه برابر نسخهء مر با حذف « كاتب » متن اصلاح شد .