فصل چهارم : در فضيلت توكّل و رضا . فصل پنجم : در فضيلت حسن‌خلق . فصل ششم : در فضيلت حلم و ذكر توابع آن . فصل هفتم : در فضيلت سخا و جود و ذمّ بخل . فصل هشتم : در فضيلت شجاعت . فصل نهم : در فضيلت تواضع و مذمّت تكبّر . باب ششم : در مراعات حقوق اقارب و اباعد و مراعات جانب رعايا و زيردستان و خطر تعهّد حكومت و وجوب عدل و احسان . و در اين باب چند فصل است : فصل اوّل : در حقوق والدين . فصل دوم : در فضيلت صلهءرحم و مراعات حقوق خويشان . فصل سوم : در حقوق زوجات و عبيد و اماء « 1 » و همسايگان . فصل چهارم : در مراعات حقوق ملازمان و نوكران قديم . فصل پنجم : در مراعات حقوق مؤمنان . فصل ششم : در حقوق رعايا بر سلاطين و مراعات حقوق زيردستان . باب هفتم : ذكر امر معروف و نهى منكر و تعظيم شرع و ملّت و تقويت علما و صلحا و اكرام اهل دين . و در اين باب دو فصل است : فصل اوّل : در امر معروف و نهى منكر . فصل دوم : در فضيلت علم و عقل و بيان علوّ مرتبه علما و عقلا . قسم دوم : در مراعات قواعد و آدابى كه پادشاه را در امور ملك و ضبط مراتب سلطنت و حفظ معاقد دولت و استحكام اساس پادشاهى و تأسيس مراسم جهاندارى لازم است ، سواى آنچه در قسم اوّل مذكور شد . و در اين قسم چند باب است : باب اوّل : در تعديد آداب و سنن پادشاهى ، على سبيل الاجمال . و نقل بعضى وصايا و سخنان از حكما و ملوك . و در اين باب چند فصل است : فصل اوّل : [ در ذكر ] « 2 » بعضى قواعد كه در كتب حكمت عملى در باب امر

--> ( 1 ) . جمع « أمه » به معناى زنى كه مملوك و بنده باشد ، كنيز . ( 2 ) . از مر اضافه شد .