- عليهم افضل السّلام و التّحية - و آراى حكماى سابقين و سخنان ملوك ماضين مذكور باشد . و در هر باب ، حكايات مناسب مقام بىتطويل كلام ، ايراد شود - حسب الحكم الاشرف الاعلى - و از تكلّف عبارات و ايراد استعارات و الفاظ غير مأنوس و غريب احتراز لازم داند ، بر وجهى كه مضامين آن به اسهل وجهى مفهوم جمهور خواص و عوام تواند شد . و اين كتاب موسوم شد به روضة الأنوار عبّاسى ، و من اللّه الإعانة فى كلّ حال و عليه التّوكّل فى المبدء و المآل . اميد از عنايت مستعدان روزگار و دانايان ادوار آنكه اگر ايشان را نظرى بر اين شكسته بسته اتفاق افتد ، لغزش و نقصان بپوشند و در اظهار نقص و عيب نكوشند ، فليس المعصوم الّا من عصمه اللّه . و اين كتاب مرتّب است بر مقدّمه و دو قسم : مقدّمه : در بيان حكمت و تدبير الهى در وجود پادشاهان و فوايدى كه بر آن مترتّب مىشود و ذكر آنكه علّت دوام و ثبات ملك و پادشاهى چيست ، و تفصيل بعضى از اسباب زوال و اختلال ملك ، تا مباشر امور سلطنت اسباب بقا و ثبات ملك و دولت را ملتزم باشد و از دواعى زوال احتراز لازم داند . و اين مقدّمه مشتمل است بر دو فصل : فصل اوّل : در بيان احتياج آدميان در زندگانى كردن به پادشاهان . فصل دوم : در بيان آنكه علّت ثبات و دوام پادشاهى چيست ، و تفصيل بعضى از اسباب زوال و اختلال ملك . قسم اوّل : در آنچه بر پادشاه جهت رستگارى و نجات آخرت و ربط به جناب احديّت لازم است ، تا تحصيل آن موجب ثواب و رفع درجات و نجات از عذاب و انتقام الهى بوده باشد . و امور مذكوره به حسب دنيا نيز موجب انتظام امور ملك و دوام ايّام سلطنت است و اهمال آن موجب اختلال امور ملك [ 4 ب ] . و در اين قسم چند باب است : باب اوّل : در ذكر بعضى مواعظ سودمند و تنبيه بر تغيّر و انقلاب و فساد دنيا . و بيان آنكه سبب آمدن آدمى به اين جهان چيست ؛ و آنكه دنيادار تحصيل زاد آخرت است ، و از عقل نيست تكيه بر اين دنيا كردن ، و اين جهان را محلّ آرام و مأوى دانستن ، بلكه در