بيار » . ناقدى بياورد ، و قدرى زر نقد كرده بركشيد . پانصد دينار بود . امير گفت : « اين پانصد دينار زر در كنار او ريز و دويست دينار ديگر بياور و به دو ده » . خيّاط گفت : « چنان كن كه از اين قول بازنگردى » . گفت : « چنين كنم » . زر در كنار او كرد و دست پير را ديگر باره بوسه داد و برفت . آن مرد گويد : « من از خرّمى و شكفتگى نمىدانستم كه چونم . دست پيش كردم و ترازو بخواستم و صد دينار بسنجيدم و پيش پير گذاشتم و گفتم : « من رضا بدان داده بودم كه صد دينار كمتر بازستانم . اكنون از بركات سخن تو هفتصد دينار تمام به من رسيد . اين صد دينار حقّ سعى توست و نفع خويش به تو بخشيدم . » پيرمرد روى ترش بر من كرد و گره بر [ ابرو ] « 1 » آورد و گفت : « من آنگاه بياسايم كه به سخن من دل مسلمانى از غم و رنج خلاصى يابد . صد دينار اگر بر خويشتن حلال كنم ، من ظالمتر از آن ترك باشم كه هفتصد دينار تو نمىداد . برخيز و به اين زر كه يافتى به سلامت برو و اگر فردا آنجا آن دويست دينار به تو نرسانيده باشند ، معلوم من كنى و بعد از اين در معاملات [ 54 آ ] به احتياط باشى . » چون بسيار جهد كردم و هيچ نمىپذيرفت ، رفتم و آن شب فارغ‌دل بودم . روز ديگر در خانه نشسته بودم . چاشتگاهى كس امير به طلب من آمد و گفت : « امير مىگويد : يك لحظه رنجه شو و به سراى ما آى . » به نزد امير رفتم . برخاست و مرا به جاى نيكو بنشاند و وكيلان خود را بسيار دشنام داد كه ، « تقصير كرده‌ايد . من هميشه به شغل و خدمت مشغول مىباشم و هزار بار فرمودم كه حقّ تو بدهند . » پس ، گفت خزينه دار [ را ] « 2 » كه كيسهء زر و ترازو بياورد . و دويست دينار بريخت و به دست من كرد . من خدمت كردم و برخاستم تا بروم . گفت : « زمانى بنشين . » بنشستم . خوان آوردند . چون طعام بخورديم و دست بشستيم ، چيزى در گوش خادم گفت . خادم رفت و در حال باز آمد و جامه بر دست نهاده . امير گفت : « بپوشان . » جامهء گرانمايه‌اى در من پوشانيدند و دستارى در سر من بستند . پس ، امير گفت : « از من به دل پاك خشنود گشتى ؟ » گفتم : « گشتم . » گفت : « نوشته‌اى به من ده و چنان كن كه هم امروز پيش آن پيرمرد خيّاط روى و

--> ( 1 ) . از نسخهء مر افزوده شد . در سياستنامه ، تصحيح هيوبرت دارك : « گره بر ابرو افكند » . ( 2 ) . از مر افزوده شد . در سياستنامه نيز چنين آمده است .