درجهء چهارم توبه از ترك سنن و مكروهات است ، و درجهء پنجم توبه از ترك فضايل و شرايف اخلاق نفسانيه است ، و درجهء ششم توبه از التفات و توجّه است به غير خداى عز و جلّ و نظر به چيزى كه از ياد خدا باز دارد يا شخص را متشبّه سازد به كسانى كه نظر به چيزهايى مىكنند كه ايشان را از ياد خدا بازمىدارد . و از اين عالم است آنچه وارد شده كه حضرت عيسى - على نبيّنا و عليه السّلام - روزى خشتى بالش ساخته خوابيده بود . شيطان آمد و گفت : « اى عيسى ! تو نمىگفتى كه ترك لذّات و تنعّمات دنيا كرده‌ام ؟ » آن حضرت فرمود : « مىگفتم . چه واقع شده ؟ » شيطان گفت : « خشت جهت [ 32 آ ] استراحت بالين ساختن مناسب آن نيست » . آن حضرت ، همان ساعت خشت را از زير سربرداشته بينداخت . اگرچه آن استراحت حضرت مسيح را عليه السّلام از ياد حقّ غافل نمىسازد ، ليكن چون تشبّهى است به غافلان ، خشت انداختن حضرت مسيح عليه السّلام توبه بود از آن . و از اين عالم است آنچه مروى است كه حضرت رسالت پناه صلّى اللّه عليه و إله روزى بند نعلين مبارك آن حضرت را نوساخته بودند . آن حضرت را نظر بر آن افتاد ، و در نظر آن حضرت نيكو نمود . فرمود همان بند كهنه را بياريد و به اين ملحق سازيد . و در اخبار آمده كه آن حضرت آنقدر گرسنه مانده بود كه شكمش بر پشت چسبيده بود .