معصيت مىشود ، ليكن معصيت هرگز با نيّت تبديل به طاعت نخواهد شد . آرى نيّت در آن مدخليّت دارد به طورى كه هرگاه مقاصد پليدى بر آن اضافه شود گناه بزرگ وزر و و بال آن چند برابر مىشود ، چنان كه در كتاب توبه ذكر كرده‌ايم . قسم دوّم طاعات است و آنها در اصل صحّت و مضاعف شدن فضيلت به نيّت بستگى دارند . امّا اصل صحّت اين است كه نيّت انسان در طاعت انجام دادن آن براى خدا باشد نه براى غير او چه اگر قصد ريا داشته باشد طاعتش معصيت خواهد شد ؛ و مضاعف شدن فضيلت بستگى به كثرت نيّات خير دارد چه مىتوان در يك طاعت خيرات بسيارى را نيّت كرد تا به هر نيّتى ثوابى عايد او شود ، زيرا هر كدام از آنها حسنه‌اى است و هر حسنه‌اى ده برابر مثل آن ثواب دارد چنان كه در خبر آمده است . في المثل نشستن در مسجد طاعت است و در آن مىتوان مطالب بسيارى را در نيّت گرفت تا از فضايل اعمال پرهيزگاران به شمار آيد ، و به وسيلهء آن به درجات مؤمنان برسد : 1 - معتقد باشد كه مسجد خانهء خداست و كسى كه در آن وارد مىشود زاير خداوند است ، پس زيارت مولاى خود را نيّت كند به اميد آنچه پيامبر صلّى اللّه عليه و آله وعده كرده و فرموده است : « كسى كه به مسجد درآمده « 1 » خدا را ديدار مىكند و حقّ است بر زيارت شونده كه زيارت كنندهء خود را اكرام كند » « 2 » . 2 - پس از اداى نماز منتظر نماز ديگر باشد تا از جملهء منتظران نماز به شمار آيد ، و اين معناى رابطوا « 3 » در قول خداوند متعال است . 3 - پارسايى از طريق بازداشتن گوش و چشم و ديگر اعضاء از حركات و رفت و آمدهاست ، چه اعتكاف عبارت است از بازداشتن نفس و با روزه هم معناست و نوعى ترهّب و پارسايى است از اين رو پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله فرموده است : « رهبانيّت امّتم نشستن در مساجد است » « 4 » . 4 - با گوشه گيرى در مسجد خود را وقف خدا مىكند و درون خود را با فكر دربارهء

--> ( 1 ) در الاحيا آمده است : كسى كه در مسجد نشسته است . ( 2 ) الضّعفاء ابن حبّان از حديث سلمان ، الشّعب بيهقى نظير آن به روايت از گروهى از صحابه كه نام آنها برده نشده است به سند صحيح ، و پيش از اين هر دو ذكر شده‌اند . ( 3 ) آل عمران / 200 : اى كسانى كه ايمان آورده‌ايد استقامت كنيد و در برابر دشمنان پايدارى ورزيد و از مرزهاى خود مراقبت به عمل آوريد . ( 4 ) عراقى گفته است : مأخذ آن را نيافتم .