الفيض الكاشاني

469

راه روشن ترجمه كتاب المحجه البيضاء فى تهذيب الاحياء ( فارسى )

داوود وحى فرمود : هر بنده‌اى از بندگانم بى آن كه به آفريدگانم رو آورد به من پناه جويد و اين را از نيّت او بشناسم ، سپس هر گاه آسمانها و زمين و هر كه در آنهاست دربارهء او مكر كنند من از ميان آنها راهى براى رهايى او قرار مىدهم . و هر بنده‌اى از بندگانم به يكى از آفريدگانم پناه برد و اين را از نيّت او بشناسم همهء اسباب آسمانها و زمين را از دسترس او قطع مىكنم و زمين را از زير پاى او فرو مىبرم و باك ندارم كه در چه وادى هلاك شود . » « 20 » و نيز روايت است كه : آن حضرت در يكى از كتابها خواند كه : « خداوند مىفرمايد به عزّت و جلال و بزرگوارى و بلندى پايگاهم سوگند كه آرزوى هر آرزومند به غير خودم را با نوميدى قطع مىكنم ، و جامهء ذلّت در نزد مردم بر او مىپوشانم ، و او را از قرب خود مىرانم و از ديدار خود دور مىگردانم . آيا او در سختيها به ديگرى غير از من اميد مىبندد و غير از مرا آرزو دارد در حالى كه سختيها در دست من است ، و با فكر خود در ( خانهء ) ديگرى را مىكوبد و حال آن كه اين درها بسته و كليد همهء آنها در دست من است ، و درگاهم به روى همهء كسانى كه مرا بخوانند باز است . پس كيست كه در حوادث خود آرزويش را به من بسته باشد و من آن را قطع كرده باشم ، و كيست كه در مهمّى به من اميد داشته است و من او را نوميد كرده باشم . آرزوهاى بندگانم را نزد خود محفوظ مىدارم و آنها بدين خشنود نشدند ، و آسمانهايم را پر از كسانى كردم كه از تنزيه من خسته نمىشوند ، و به آنها دستور دادم كه درها را ميان من و بندگانم نبندند ، ليكن بندگانم به قول من اعتماد نكردند ، آيا بندهء من نمىداند كه اگر حادثه‌اى براى او روى دهد كسى جز من و يا به اذن من نمىتواند آن را از او بر طرف كند ، پس چرا او را از خودم غافل مىبينم . به جود و بخشش خود چيزى را كه از من نخواسته به او مىدهم ، سپس وقتى كه آن را از او مىگيرم از من نمىخواهد كه آن را به او بازگردانم و از غير من اين درخواست را مىكند ، آيا گمان نمىكند - من كه پيش از درخواست بخشش مىكنم - اگر از من درخواست شود درخواست كننده‌ام را اجابت نمىكنم ، آيا من بخيلم كه بنده‌ام مرا بخيل انگاشته است . آيا جود و بخشش روش من نيست ، و يا عفو و رحمت در دست من نيست . آيا من مرجع آرزوها نيستم ، و چه كسى غير از من آنها را قطع مىكند ، آيا آرزومندان از اين كه از ديگرى آرزو كنند نمىترسند . اگر همهء اهل آسمانها و زمين از

--> ( 20 ) كافى ، 2 / 63 ، شمارهء 1 .