الفيض الكاشاني
433
راه روشن ترجمه كتاب المحجه البيضاء فى تهذيب الاحياء ( فارسى )
زيرك و باهوشى است . و جز اين گروه افراد ديگرى هستند كه به خدا فريفته شدهاند و هنگامى كه عذاب را مشاهده كنند به زودى بدانند كه چه كسى گمراهتر است و پس از زمانى اندك از خبر آن آگاه شوند ، در آن وقت است كه خواهند گفت ، چنان كه خدا از قول آنها خبر داده است : رَبَّنا أَبْصَرْنا وَ سَمِعْنا فَارْجِعْنا نَعْمَلْ صالِحاً إِنَّا مُوقِنُونَ « 49 » يعنى دانستيم همانطور كه فرزند جز با آميزش و ازدواج متولّد نمىشود و محصول جز با شخم زدن زمين و افشاندن بذر در آن نمىرويد در آخرت نيز جز با عمل صالح پاداشى و مزدى به دست نمىآيد ؛ پس ما را برگردان تا عمل صالح انجام دهيم ، زيرا اكنون صدق گفتارت را دانستيم كه : وَ أَنْ لَيْسَ لِلْإِنْسانِ إِلَّا ما سَعى وَ أَنَّ سَعْيَهُ سَوْفَ يُرى « 50 » و كُلَّما أُلْقِيَ فِيها فَوْجٌ سَأَلَهُمْ خَزَنَتُها أَ لَمْ يَأْتِكُمْ نَذِيرٌ قالُوا بَلى قَدْ جاءَنا نَذِيرٌ ، يعنى آيا سنّت خدا را در ميان بندگان را به گوش شما نرسانديم و اين كه خدا : تُوَفَّى كُلُّ نَفْسٍ ما كَسَبَتْ * ؛ و اين كه كُلُّ نَفْسٍ بِما كَسَبَتْ رَهِينَةٌ ؛ پس چه چيز شما را به خدا مغرور ساخت ، پس از اين كه شنيديد و تعقّل كرديد ؟ وَ قالُوا لَوْ كُنَّا نَسْمَعُ أَوْ نَعْقِلُ ما كُنَّا فِي أَصْحابِ السَّعِيرِ . فَاعْتَرَفُوا بِذَنْبِهِمْ فَسُحْقاً لِأَصْحابِ السَّعِيرِ « 51 » اگر كسى بگويد : پس مظنّه اميدوارى و جايگاه ستودهء آن چه مىشود ؟ بايد بدانيد كه اميدوارى در دو جا ستوده است : 1 - دربارهء گنهكارى است كه در گناه فرو رفته است هرگاه توبه به دلش خطور كند ، شيطان به او بگويد : كجا توبهات قبول مىشود ، بدين ترتيب شيطان شخص گنهكار را از آمرزش خدا مأيوس مىكند . در اين مورد واجب است كه بنده نااميدى را با اميد
--> ( 49 ) سجده / 12 : پروردگارا آنچه وعده داده بودى ديديم و شنيديم ، ما را باز گردان تا عمل صالح به جا آوريم ما به قيامت ايمان داريم . ( 50 ) نجم / 39 - 40 : و اين كه براى انسان جز سعى و كوشش او نيست ( 39 ) و اين سعيش به زودى ديده مىشود ( و به نتيجهاش مىرسد ) . ( 51 ) ملك / 8 - 9 : هر زمان گروهى در آن افكنده مىشوند نگهبانان دوزخ از آنها سؤال مىكنند : مگر انذار كننده الهى به سراغ شما نيامد ؟ ( 8 ) مىگويند : آرى ، انذار كننده ، به سراغ ما آمد . . . ( 9 )