ريشه كن سازد و يادآور شود كه خدا كريم است و توبه را از بندگانش مىپذيرد و توبه عبادتى است كه گناهان را از بين مىبرد . خداى متعال مىفرمايد : قُلْ يا عِبادِيَ الَّذِينَ أَسْرَفُوا عَلى أَنْفُسِهِمْ لا تَقْنَطُوا مِنْ رَحْمَةِ اللَّهِ إِنَّ اللَّهَ يَغْفِرُ الذُّنُوبَ جَمِيعاً إِنَّهُ هُوَ الْغَفُورُ الرَّحِيمُ ، وَ أَنِيبُوا إِلى رَبِّكُمْ وَ أَسْلِمُوا لَهُ « 52 » ؛ خدا بندگانش را به توبه و بازگشت امر كرده و فرموده است : وَ إِنِّي لَغَفَّارٌ لِمَنْ تابَ وَ آمَنَ وَ عَمِلَ صالِحاً ثُمَّ اهْتَدى « 53 » پس هرگاه بنده با توبه انتظار آمرزش داشته باشد اميدوار است و اگر در عين پافشارى بر گناه انتظار آمرزش داشته باشد مغرور است ؛ چنان كه اگر كسى در بازار است و وقت نماز جمعه بر او تنگ شده و به قلبش خطور كند كه به نماز جمعه بشتابد و شيطان به او بگويد : به نماز جمعه نمىرسى همين جا نماز بخوان ، پس شيطان را تكذيب كند و با سرعت به اميد رسيدن به نماز عازم نماز جمعه شود ، او شخص اميدوارى است ؛ و اگر به تجارت ادامه دهد و اميدوار باشد كه امام نماز را به خاطر او يا ديگر عوامل تا وسط وقت به تأخير بيندازد ناگزير شخص مغرور خواهد بود . 2 - دوّمين مورد ستوده بودن اميدوارى اين است كه نفس خود را از انجام اعمال نيك و مستحبّات باز دارد و به واجبات اكتفا كند و به نعمتهاى خداى متعال و وعده‌هايى كه به صالحان داده اميدوار باشد تا بر اثر آن نشاط عبادت در او برانگيخته شود و به اعمال نيك روى بياورد و گفتار خداوند متعال را به ياد آورد : قَدْ أَفْلَحَ الْمُؤْمِنُونَ الَّذِينَ هُمْ فِي صَلاتِهِمْ خاشِعُونَ تا آيه أُولئِكَ هُمُ الْوارِثُونَ ، الَّذِينَ يَرِثُونَ الْفِرْدَوْسَ هُمْ فِيها خالِدُونَ « 54 » ، بنابراين نوع اول اميد ، آن نااميدى را كه مانع توبه است ريشه كن مىسازد و

--> ( 52 ) زمر / 53 - 54 : بگو : اى بندگان من كه بر خود اسراف و ستم كرده‌ايد ! از رحمت خداوند نوميد نشويد كه خدا همهء گناهان را مىآمرزد همانا او بسيار آمرزنده و مهربان است . ( 53 ) و به درگاه پروردگارتان بازگرديد و در برابر او تسليم شويد . ( 53 ) طه / 82 : من كسانى را كه توبه كنند و ايمان آورند و عمل صالح انجام دهند و سپس هدايت شوند مىآمرزم . ( 54 ) مؤمنون / 1 - 11 : مؤمنان رستگار شدند . ( 1 ) آنها كه در نمازشان خشوع دارند . ( 2 ) تا ( آرى ) آنها وارثانند ( 10 ) كه بهشت برين را ارث مىبرند ، و جاودانه در آن خواهند ماند . ( 11 )