خواهد كرد ، بلكه بيش از آنچه شرط كرده به اجير مىدهد ، پس اجير تمام ظرفها را بشكند آنگاه به انتظار اجرت بنشيند و گمان كند كه مستأجر بزرگوار است ، آيا خردمندان اجير را كه در انتظار مزد است مغرور مىدانند يا اميدوار ؟ اين خطا به خاطر عدم آگاهى از تفاوت ميان اميدوارى و مغرور شدن است ، زيرا كسى كه به چيزى اميد دارد آن را مىطلبد و هر كه از چيزى بترسد از آن مىگريزد « 48 » و كسى كه در دنيا آرزوى فرزندى دارد ولى ازدواج نمىكند يا ازدواج مىكند ولى ( با زنش ) همبستر نمىشود يا آميزش مىكند ولى نطفه‌اش را در داخل رحم نمىريزد فريب خورده است . همچنين كسى كه به رحمت خدا اميدوار است و ايمان نياورده يا ايمان آورده ولى عمل صالح انجام نداده يا عمل صالح كرده ولى ترك گناهان نكرده است مغرور است ؛ همانطور كه اگر شخصى ازدواج و آميزش كند و نطفه را در رحم بريزد و در پيدايش فرزند ميان خوف و رجا ( بيم اميد ) باقى بماند و در آفريده شدن فرزند و دفع بلاها از رحم مادر ( كودك ) به لطف خدا اميدوار باشد تا طفل به كمال برسد چنين شخصى زيرك است . و نيز هرگاه كسى ايمان بياورد و كارهاى نيك انجام دهد و گناهان را ترك كند و همچنان ميان خوف و رجا باشد ، بترسد كه مبادا اعمالش قبول نشود و ثوابى به او ندهند و فرجامش به بدى ختم شود ، و به لطف خدا اميد داشته باشد كه در دنيا و آخرت خدا او را به دين حق ثابت بدارد و دينش را از خطرهاى حالت جان دادن حفظ كند تا بر دين توحيد بميرد و قلبش را از تمايل به شهوتها در بقيّهء عمر حفظ كند تا به گناهان مايل نشود در اين صورت شخص

--> ( 48 ) در كافى به صورت مسند از حضرت صادق ( ع ) روايت است كه به حضرت عرض شد : گروهى گناه مىكنند و مىگويند اميدواريم و همچنان هستند تا مرگ به سراغشان مىآيد حضرت فرمود : « اينان گروهى هستند كه تمايل به آرزوها دارند ، دروغ مىگويند اميدوار نيستند ، كسى كه به چيزى اميدوار باشد آن را مىطلبد و هر كه از چيزى بترسد از آن مىگريزد » و در همان كتاب است كه به حضرت عرض شد : گروهى از دوستانتان گناهان صغيره مرتكب شده و مىگويند اميدواريم ، حضرت فرمود : « دروغ مىگويند دوست ما نيستند آنان گروهى هستند كه به آرزوها متمايلند ، كسى كه به چيزى اميدوار باشد براى آن عمل مىكند و هر كه از چيزى بترسد از آن مىگريزد و پرهيز مىكند » .