پيامبر ( ص ) فرمود : « پروردگارم مرا ميان دو چيز مخيّر ساخت : بنده و رسول باشم يا سلطان و پيامبر و ندانستم كدامين را برگزينم و جبرئيل كه برگزيدهء من از ميان فرشتگان بود حاضر بود من سرم را بلند كردم جبرئيل گفت : در برابر پروردگارت تواضع كن . پس گفتم : بنده بودن و رسالت را برگزيدم . » « 47 » خداى متعال به موسى ( ع ) وحى كرد : « همانا نماز كسى را قبول مىكنم كه در برابر عظمتم تواضع كند و بر بندگانم بزرگى نفروشد ، و ترس من همواره در دلش باشد و روز را با ياد من سپرى كند و نفس خود را به خاطر من از شهوتها باز دارد . » پيامبر ( ص ) فرمود : « بزرگوارى عين تقوا ، شرف عين تواضع ، و يقين عين بىنيازى است . » « 48 » عيسى ( ع ) فرمود : « خوشا به حال متواضعان در دنيا ، آنان در روز قيامت صاحبان منبر هستند ، خوشا بر كسانى كه در دنيا مردم را آشتى مىدهند ، آنان كسانىاند كه در روز قيامت وارث بهشتند ، خوشا به كسانى كه در دنيا دلهايشان پاك است ، آنها كسانىاند كه در روز قيامت به خدا مىنگرند . » يكى از صحابه گويد : به من خبر رسيده كه پيامبر ( ص ) فرمود : « هرگاه خدا بنده‌اى را به اسلام هدايت فرمايد و صورتش را نيكو كند و او را درجاتى قرار دهد كه برايش عيب نيست و با اين حال به او تواضع روزى كند ، پس آن بنده از برگزيدگان خداست . » « 49 »

--> ( 47 ) حديث را ابو يعلى از حديث عايشه و طبرانى از حديث ابن عباس روايت كرده‌اند و سند هر دو حديث ضعيف است چنان كه در المغنى است . و كلينى در كافى ، ج 1 ، ص 122 به شمارهء 5 ، روايت كرده است ( البته روايت كلينى با اين روايت از نظر عبارت تفاوتهايى دارد . م . ) ( 48 ) اين حديث را ابن ابى الدنيا در اليقين از يحيى بن ابى كثير به صورت مرسل روايت كرده چنان كه در جامع الصغير آمده است . ( 49 ) اين حديث را طبرانى همين گونه در حالى كه بر ابن مسعود متوقّف ساخته روايت كرده و در سند آن مسعودى هست كه مورد اختلاف است ، ( المغنى ) .