أَذْهَبْتُمْ طَيِّباتِكُمْ فِي حَياتِكُمُ الدُّنْيا وَ اسْتَمْتَعْتُمْ بِها . « 143 » در حالى كه تو در غفلتى و بر اثر برخوردارى از نعمتهاى دنيا از نعمتهاى آخرت محروم شده‌اى . پس افسوس و مصيبت براى توست ، آرى شايد براى فزونى جستن و باليدن و برترىجويى و زينت در دنيا به جمع‌آورى مال مىپردازى ، در حالى كه به ما خبر رسيده كه هر كس دنيا را به قصد فزونى جستن با فخرفروشى طلب كند ، خداى را ملاقات كند در حالى كه بر او خشمگين باشد ، و تو آنگاه كه از مال قصد برترىجويى و افزون‌طلبى دارى به خشم خدا كه بر تو وارد مىشود اهميّت نمىدهى . آرى شايد ماندنت در دنيا از انتقال به جوار خدا در نزد تو محبوبتر باشد و از لقاى خدا كراهت داشته باشى ولى خداوند از ديدار تو بيشتر كراهت دارد و تو غافلى ؛ و شايد بر آنچه از مال دنيا از دستت برود متأسف شوى در حالى كه به ما خبر رسيده كه رسول خدا ( ص ) فرمود : « هر كس بر دنياى از دست رفته‌اش متأسّف شود به اندازه فاصلهء يك سال راه به آتش نزديك مىشود . » « 144 » در حالى كه تو بر آنچه از دنيا از دست داده‌اى متأسّف مىشوى ولى از نزديك شدنت به عذاب خدا اهميّت نمىدهى ، آرى ، شايد بر اثر بسيارى مال دنيا از دين خود خارج شوى و از روى آوردن دنيا به تو شادمان گردى و از شادمانى خود احساس راحتى كنى ، در حالى كه به ما خبر رسيده كه پيامبر ( ص ) فرموده : « هر كس دنيا را دوست بدارد و به آن شاد شود ترس آخرت از قلبش رخت بربندد » « 145 » و به ما خبر رسيده كه يكى از اهل علم گفت : به خاطر غمگين بودن بر آنچه از دست داده‌اى محاسبه مىشوى و نيز به خاطر شادمانىات به دنيا هرگاه بر دنيا دست يا بى محاسبه مىشوى ، زيرا در حالى به دنياى خود شادمان مىشوى كه ترس از خدا از تو سلب شده است ، و شايد به امور دنيوى خود چند برابر امور آخرتت

--> ( 143 ) احقاف / 20 : از طيّبات و لذايذ ، زندگى دنياى خود استفاده كرديد و از آن بهره گرفتيد . ( 144 ) اين حديث را رازى در مشيخه خود از ابن عمرو به سندى ضعيف روايت كرده چنان كه در جامع الصغير آمده است . ( 145 ) از حارث بن اسد محاسبى است چنان كه منصف آن را ذكر كرده است .