مسلمانان را بخواهد شريك در خير است و هر كس نمىتواند در دين به درجهء بزرگان برسد نبايد ثواب محبّت به آنها را از دست بدهد بنابراين ابليس مىترسد كه برخوردارى بنده را از نعمتهاى خدا كه صلاح دين و دنيا به او داده دوست بدارى و از ثواب دوستى خير برخوردار شوى از اين رو شيطان آن را مورد خشمت قرار مىدهد تا همانطور كه در عمل اهل صلاح نيستى محبّت به اهل صلاح نيز نداشته باشى ، عربى بيابانى به پيامبر ( ص ) عرض كرد : « مرد گروهى را دوست مىدارد ولى ( در عمل ) به آنها ملحق نمىشود ؟ پيامبر ( ص ) فرمود : او با كسانى است كه دوستشان دارد . » « 192 » عربى بيابانى در حالى كه رسول خدا مشغول ايراد خطبه بود به پا خاست و عرض كرد : قيامت كى بر پا مىشود ؟ فرمود : چه مقدار براى آن مهيّا شده‌اى ؟ اعرابى گفت : نماز و روزهء زيادى براى قيامت مهيّا نكرده‌ام امّا خدا و رسولش را دوست مىدارم پيامبر ( ص ) فرمود : تو با آنها كه دوستشان دارى محشور مىشوى » « 193 » پس مسلمانان ( حاضر در مجلس ) پس از شادمانى از اسلامشان از هيچ چيز بيشتر از اين ( بشارت ) شادمان نشدند . اين سخن اشاره است به اين كه بيشتر اطمينان مسلمين به دوستى خدا و رسولش بوده است . « 194 » ابو موسى گويد عرض كردم : اى رسول خدا مرد نماز گزاران را دوست مىدارد ولى نماز نمىگزارد روزه گيران را دوست مىدارد ولى روزه نمىگيرد - تا چند مورد را بر شمرد - پس پيامبر ( ص ) فرمود : « او با كسانى محشور مىشود كه آنها را دوست مىدارد . » « 195 » گفته شده : اگر دانشمند و دانشجو نيستى پس آنها را دوست بدار و گرنه

--> ( 192 ) اين حديث را مسلم در ( صحيح ) ، ج 8 ، ص 43 از حديث ابن مسعود روايت كرده است . ( 193 ) اين حديث را بخارى در ( صحيح ) ، ج 8 ، ص 49 از حديث انس ، و مسلم در ( صحيح ) ، ج 8 ، ص 42 روايت كرده‌اند . ( 194 ) در احياء العلوم است « انّ اكبر بغيتهم كانت حبّ الله و رسوله » . ( 195 ) اين حديث مورد اتفاق است چنان كه گذشت .