در حديث صحيح از على بن جعفر از برادرش امام هفتم ( ع ) روايت شده كه گفت : « از آن حضرت راجع به شعر خواندن در مسجد پرسيدم ؟ فرمود : اشكالى ندارد . » « 139 » امّا از جملهء رواياتى كه در نكوهش شعر به معناى باطل ( معناى اوّل ) رسيده روايت جعفر بن ابراهيم در حديث صحيح از امام چهارم ( ع ) است كه فرمود : پيامبر خدا ( ص ) فرموده است : « هر كس را كه شنيديد در مسجد شعر مىخواند بگوييد : خدا دهانت را بشكند . مسجدها براى تلاوت قرآن ساخته شده است . » « 140 » اين حديث بر شعر باطل حمل مىشود . همچنين است روايتى كه سماعه در حديث موّثق نقل كرده گويد : « از امام سجّاد در مورد خواندن شعر پرسيدم كه آيا وضو را مىشكند يا شخص به رفيقش ستم كند يا دروغ بگويد . حضرت فرمود : « آرى مگر شعرى باشد كه در آن سخن راست بگويد يا كم باشد سه بيت يا چهار بيت ، امّا اگر شعر بسيار و باطل بخواند وضو را مىشكند . » « 141 » ممكن است مقصود از شكسته شدن وضو كاسته شدن ثواب آن به خاطر شعر و مستحّب بودن تجديد وضو باشد نه اين كه اعادهء وضو واجب شود . امّا روايتى كه حمّاد بن عثمان و ديگران در حديث صحيح از امام صادق ( ع ) نقل كرده‌اند كه فرمود : « شعر در شب ، و ماه رمضان در شب و روز خوانده نشود ، اسماعيل از او سؤال كرد : پدرم اگر چه در مدح ما باشد ، فرمود : اگر چه در مدح ما باشد . » « 142 » همچنين روايت حمّاد در حديث صحيح از آن حضرت ( ع ) كه فرمود : « بر شخص محرم و روزه‌دار و در حرم و روز جمعه و شب نقل شعر مكروه است ،

--> ( 139 ) تهذيب ، ج 1 ، ص 330 ، باب فضيلت مساجد . ( 140 ) تهذيب ، ج 1 ، ص 333 . ( 141 ) استبصار ، ج 1 ، ص 87 ؛ تهذيب ، ج 1 ، 5 . ( 142 ) تهذيب : ج 1 ، ص 407 باب 48 سنن صيام ؛ كافى ، ج 4 ، ص 88 .