ابو هريره گويد : رسول خدا ( ص ) فرمود : « كسى كه به خدا و روز جزا ايمان دارد ، بايد سخن خير بگويد يا سكوت كند . » « 17 » حسن گفت : براى ما نقل شده كه پيامبر ( ص ) فرمود : « خدا بيامرزد بنده‌اى را كه سخن خير بگويد و بهره برد يا سكوت كند تا سالم بماند . » « 18 » سفيان گويد : به عيسى ( ع ) گفتند : ما را به كارى راهنمايى كنيد كه با آن داخل بهشت شويم ، فرمود : هرگز حرف نزنيد ، گفتند : توان آن را نداريم ، فرمود : پس جز سخن خير نگوييد . سليمان بن داوود ( ع ) گفت : « اگر سخن گفتن نقره است ، پس سكوت طلاست . » از براء بن عاذب روايت شده كه گفت : « عربى بيابانى خدمت رسول خدا آمد و گفت : مرا به كارى راهنمايى كن كه با آن وارد بهشت شوم ، فرمود : گرسنه را غذا و تشنه را آب بده و امر به معروف و نهى از منكر كن ، و اگر نتوانستى زبانت را از سخنى كه خير نيست نگاه‌دار . » « 19 » پيامبر ( ص ) فرمود : « زبانت را جز از سخن خير حفظ كن زيرا با اين كار بر شيطان غالب مىشوى . » « 20 » و نيز فرمود : « خدا در كنار زبان هر گوينده‌اى حاضر است پس لازم است هر كسى در آنچه مىگويد تقوا پيشه كند . » « 21 » و نيز فرمود : « هر گاه مؤمن را بسيار خاموش و سنگين ديديد به او نزديك

--> ( 17 ) حديث را مسلم در ( صحيح ، ) . ج 1 ، ص 49 در ضمن حديثى روايت كرده است . ( 18 ) اين حديث را ابو الشيخ از ابو امامه به سندى ضعيف روايت كرده و نظير آن را بيهقى در الشعب از انس و از حسن به صورت مرسل و به سندى حسن روايت كرده چنان كه در الجامع الصغير نقل شده است . » ( 19 ) اين حديث را طيالسى در مسند البراء به شماره 739 در حديثى نقل كرده است . ( 20 ) طبرانى در الصغير اين حديث را نقل كرده چنان كه در الترغيب ، ج 3 ، ص 532 آمد است . ( 21 ) اين حديث را ابن ابى شيبه و احمد در الزهد و حكيم ترمذى از عمر بن ذر از پدرش از پيامبر ( ص ) روايت كرده چنان كه در الدّر المنثور ، ج 6 ، ص 105 روايت شده است .