تحصيل ولد از براى ثواب پيدا شود و اين رغبت محرّك خاطر و اعضاى او شود « 1 » كه مباشر عقد شود . و هرگاه از براى طاعت اين باعث كه غالب بر قلب شده قدرتى كه محرّك لسان « 2 » است بر قبول عقد به هم رسد آن شخص صاحب نيّت خواهد بود . و هرگاه چنين نباشد آنچه در خاطر تقدير مىنمايد و در دل مىگذراند از قصد ولد محض خيالى و چيز « 3 » بيهوده‌اى است . و از اين راه بود كه جمعى امتناع از بعضى طاعات مىنمودند از آن جهت كه نيّت حاضرى « 4 » نمىداشتند و مىگفتند : الحال نيّت ما حاضر نيست . و اين از براى آن بود كه مىدانستند كه نيّت روح عملهاست و عمل بدون نيّت صادق محضِ ريا و تكلّف است و اين سبب دورى از خداست نه سبب نزديكى . و روايت است كه : يكى از دوستان حضرت امام جعفر صادق عليه السلام به خدمت آن حضرت آمد و سلام كرد و نشست ، پس آن حضرت برخاستند و روانه شدند و « 5 » آن مرد با آن حضرت روانه شد و تا در خانهء حضرت « 6 » همراهى نمود و آن حضرت داخل خانه [ m . b 95 ] شدند و آن « 7 » مرد را واگذاشتند ، پس اسماعيل ولد آن حضرت به پدر بزرگوار خود گفتند : چون بود كه شما تكليف دخول منزل به دوست خود ننموديد ؟ آن حضرت فرمودند « 8 » : در خود نمىيافتم آن حالت « 9 » كه تكليف كنم . اسماعيل فرمودند « 10 » كه : آن مرد داخل نمىشد ، كاشكى تكليف مىكرديد ! آن حضرت فرمودند : كراهت دارم كه خداى عزّ وجلّ مرا از جملهء كسانى بنويسد كه به زبان سخنى گويند و در دل نداشته باشند « 11 » .

--> ( 1 ) . شود / a مىشود . ( 2 ) . لسان / a انسان . ( 3 ) . چيز / a چيزى . ( 4 ) . حاضرى / s ظاهرى . ( 5 ) . a - و . ( 6 ) . a s - حضرت . ( 7 ) . آن / s a اين . ( 8 ) . s a + كه . ( 9 ) . s + را . ( 10 ) . فرمودند / a عرض كرد . ( 11 ) . المحاسن 2 : 417 ح 180 .