به عامل فرمود بخور ! و خود به خوردن آن پرداخت . پس عامل گفت : من گوشت شتر و ثريد بطمع چيزى بهتر گذاشته‌ام ! على فرمود : مگر نميدانى كه هر كه كارهاى مردم بدست گيرد نسزد كه چيزى بهتر از خوردنى آنها بخورد . سپس بقنبر گفت : برو پيش حسن و ببين نزد او طعامى هست كه مهمان ما را به كار آيد ! راوى گفت كه قنبر رفت و دو گردهء نان و اندكى ثريد براى او آورد . راوى گفت كه حسن فرمود : نزد ما جز اين نماند . پس آن را نزد عامل گذارد و او از آن بخورد . چون بامداد شد على عليه السلام . . . تا پايان داستان « 1 » ] ( 11 ) قال الاحنف : دخلت على معوية ، فقدّم الىّ من الحارّ و البارد و الحلو و الحامض ما كثر تعجّبى منه ، ثمّ قدّم لون لم ادر ما هو ، فقلت : ما هذا ! قال : مصارين البطّ محشوّة بالمخّ قد غلى بدهن الفستق و ذرّ عليه الطّبرزد . فبكيت ، فقال : ما يبكيك ؟ قلت : ذكرت عليّا : بينا انا عنده و حضر وقت افطاره ، فسألنى المقام اذا دعا بجراب مختوم . قلت : خفت عليه ان يؤخذ او بخلت به ؟ قال : لا ، و لا احدهما ، لكنّى خفت ان يلتّه الحسن او الحسين بسمن او زيت . قلت : محرّم هو ؟ يا امير المومنين ! قال : لا ، و لكن يجب على أئمة الحقّ ان يعدّوا « 2 » انفسهم من ضعفة النّاس

--> ( 1 ) - ترجمه در نسخه نيست و از نگارنده است . ( 2 ) - اصل : يقيدوا .