( 23 ) المروّة كلّها تبع للعقل ، و الرّأى تبع للتّجربة ، و الغبطة تبع لحسن الثّناء . ترجمه : همه مروتها تبع عقل است ، و راى تبع تجربه ، و غبطت تبع ثناى نيك . ( 24 ) من استصغر كثير ما يولّى من المعروف و اسرّه « 1 » ، و استكثر قليل الشّكر من المصطنع اليه ؛ فقد استوجب الثّناء ، و احسن مجازاة النّعم . ترجمه : هر كه عطا و بزرگيهاى نيكوى خود را خورد شمرد ، و بپوشاند ، و شكر اندك را در مقابل آن ، از آن كس كه با او نيكويى كرده باشد ؛ بزرگ شمرد : مستوجب ثنا بود ، و مجازات نعمت بنيكويى كرده باشد . ( 25 ) من ابتدءا المعروف من غير ان تبذل الوجوه ، او ان لم يبدأ « 2 » به ردّ المعرّض بماء وجهه ؛ فقد استحقّ الثّناء . ترجمه : هر كه بنيكويى ابتدا كند بىآنكه آب روى در پيش او بريزند ، يا اگر ابتدا نكند آب رويى كه ريخته باشند با جاى برد ؛ مستحق ثنا شده باشد . ( 26 ) سئل ابو ذر جمهر « 3 » : من احقّ بحسن الثّناء ؟ فقال : من امر بالمعروف و نهى عن المنكر . و قيل : من احقّ بسيّىء الثّناء ؟

--> ( 1 ) - اصل : و سروه . ( 2 ) - اصل : تبدى . ( 3 ) - الحكمة الخالدة ص 34 و 35 - در يادگار بزرگمهر ( مجلهء دانشكدهء ادبيات تبريز ش 3 س 11 تاريخ 1338 خ ص 314 و 316 ) چنين مىبينيم : ( 141 ) كه خسروتر ؟ آنكه نيكى بمردمان كردن را سرآمد هر كار شمرد . دنبالهء حاشيه در صفحهء بعد