( 25 ) الشّجاعة على نوعين : شجاع عند ورود الآفة ، و نزول البليّة ؛ و شجاع فى المباطشة . [ فان اجتمعا فى الملك ، فهو اهيب فيهما ؛ و ان عدم نوع المباطشة ، ] ففى النّوع الآخر كفاية « 1 » . ترجمه : شجاعت دو نوع است : يكى آنكه بنزديك رسيدن آفت و حادثه بود ، و در وقت نزول بلا ؛ و ديگر آنچه مباطشه و مصارعت باشد . پس اگر هر دو [ در ] پادشاه جمع « 2 » آيد ، در هر دو صاحب هيبت بود ؛ و اگر نوع مباطشه نداشته باشد ، نوع ديگر او را كفايت بود در كارها . ( 26 ) سئل حكيم : اىّ شيىء ازين بالنّاس ؟ قال : امّا العلماء ، فلزوم السّيرة المرتضاة ؛ و امّا الشّجاع ، فالظّفر ، و العفو بعد الظّفر . ترجمه : از حكيمى پرسيدند كه : چه چيز مردم را آراسته دارد ؟ گفت : علما را بر سيرت پسنديده رفتن ، و شجاعان را ظفر و عفو بعد از ظفر . ( 27 ) الملك يطلب خلاص الكلّ ، لا خلاص نفسه ؛ و المحارب يطلب بقاء نفسه ، لا بقاء الكلّ . ترجمه : پادشاه خواهد كه همه خلاص يابند ، تا خود را خلاص دهد ؛ و مبارز خواهد كه بقا يابد تا بسبب او ديگران بقا يابند . درين تفضيل شجاعت است بر ملك .

--> ( 1 ) - در السعادة و الاسعاد عامرى ( ص 109 ) آمده است : و قال افلاطن : الشجاعة نوعان : نوع عند ورود الافة ، و نوع عند المباطشة . فان اجتمعا ، فهو افضل ؛ و ان عدم نوع المباطشة ، كان فى الاخر كفاية - متن ما بگواهى ترجمهء آن گويا طورى ديگر بايد باشد و كم دارد و از روى اين كتاب و ترجمه تا اندازه‌اى درست شد . ( 2 ) - اصل : خرح .