تَمَنَّوْا مَكانَهُ بِالْأَمْسِ يَقُولُونَ : « وَيْكَأَنَّ اللَّهَ يَبْسُطُ الرِّزْقَ لِمَنْ يَشاءُ مِنْ عِبادِهِ ، وَ يَقْدِرُ لَوْ لا أَنْ مَنَّ اللَّهُ عَلَيْنا لَخَسَفَ بِنا . » ترجمه : چون عوام منازل خواص بينند بر ايشان حسد برند ، و امثال آن بآرزو خواهند ، و چون آفات و مصارع منزلها بينند از آن حسد پشيمان شوند . مگر اين سخن از قرآن گرفته‌اند كه در وصف قارون ميگويد كه : « چون قارون با زينت بر قوم بگذشتى اهل دنيا گفتى : كاشكى ما را همين دادند كه قارون را ، كه او بختى « 1 » عظيم دارد . و اهل علم گفتند : واى بر شما ! ثواب خدا بهتر . تا آنجا كه : چون قارون به زمين فرو شد آن قوم كه برو حسد مىبردند گفتند : خداى روزى فراخ و تنگ ميدارد چنان كه ميخواهد ، اگر خداى بر ما نعمت نكردى بتنگى ما را نيز به زمين فرو بردى چون قارون . » ( 29 ) ما يسارع الحسد الى احد مسارعته الى اصحاب البخت . ترجمه : حسد بهيچكس چنان را [ ه ] نيابد به زودى ، چنان كه بخداوندان بخت راه يابد . ( 30 ) عذّب حسّادك بالاحسان اليهم ! اعلّ القلوب قلب الحاسد . ترجمه : حاسدان را باحسانى كه با ايشان كنى عذاب كن ! بيمارترين دلها دل حاسد بود . ( 31 ) و سئل حكيم : ما بال الحسدة يحزنون [ دائما ؟ قال : لانّهم لا يحزنون ] لما ينزل بهم من الشّدّة فقط ، بل و لما ينال النّاس

--> ( 1 ) - اصل : سحنى .