من الخير ، و لا يخلوا العالم ممّن انعم اللّه عليه . ترجمه : از حكيمى پرسيدند كه چرا حاسدان پيوسته اندوهگين باشند ؟ گفت : زيرا كه ايشان اندوه نه تنها بر رنجى برند كه بايشان رسد ، بلكه بهر چيزى كه بمردمان رسد اندوهگين « 1 » شوند ، و هرگز عالم از اهل خير و نعمت خالى نبود . ( 32 ) و سئل حكيم اىّ شىء اعون للحسود على ترك الحسد ؟ فقال : ان يعلم انّ ذلك اذى يحمّله على نفسه ، و انّه لا حجّة له فى نقله نعمة عن موضعها ، و انّه لا ينتقص بحسده الّا نفسه . قيل : فهل يقدر الحاسد ان يضرّ بالمحسود ؟ قال : كيف يقدر على ذلك ، و هو لا يصل الى ذلك الّا بشرّ يصل الى نفسه ، و ان زالت نعمة المحسود لم يصل اليه . ترجمه : از حكيمى پرسيدند كه چه چيز حسود را يارى بيش دهد بر ترك حسد ؟ گفت : آنكه بداند كه حسد رنجى است كه او تحمل آن مىكند و به خود مىرساند كه بىفايده [ است ] ، و او را بر زايل كردن نعمتى از اهل آن هيچ دست و حجت نخواهد بود ، و بحسد او نقصان جز بنفس او راه نخواهد يافت . گفتند : حاسد تواند كه بآنكس كه برو حسد ميبرد رنجى رساند ؟ گفت : چگونه تواند ، كه او با دل رنج به خود مىرساند ، و محسود بىخبر ، و اگر نعمت از محسود زايل شود او را سودى نخواهد داشت . يعنى : در همه احوال حاسد را رنج خواهد بود بىراحت .

--> ( 1 ) - اصل : اندوهگين .