و لطف الكلام لمن « 1 » دونه و فوقه « 2 » . ترجمه : خوش خويى ده چيز بود : خلاف كم كردن ، و انصاف به دادن ، و عيب ناطلبيدن ، و گناه مردمان بوجهى نيكو برگرفتن ، و طلب عذر كردن ، و تحمل رنج كردن ، و ملامت راجع با خود كردن ، و عيب خود جستن نه عيب مردم ، و خوش رويى با همه كس ، و سخن لطيف گفتن با كم از خود يا بيشتر از خود . شعر : هى النّفس ان تهمل تلازم خساسة * و ان تنبعث نحو الفضائل تلهج « 3 »

--> ( 1 ) - اصل : من . ( 2 ) - در پايان شرح نهج البلاغه ابن ابى الحديد در شمار كلمات قصار على ( قعح 2 : 499 ) آمده : « مكارم الاخلاق عشر خصال : السخاء و الحياء و الصدق و اداء الامانة و التواضع و الغيرة و الشجاعة و الحلم و الصبر و الشكر » در مجموعهء ورام ( ص 88 ) نشانه‌هاى نيكخويى تا به بيست و شش نيز رسانده شده است . ( 3 ) - اين بيت را طوسى در اخلاق ناصرى ( فصل 4 قسم 1 مقاله 1 ص 25 ) آورده است .