الباب العشرون فى الامانة و الاحتراز من الخيانة الآيات ( 1 ) فَإِنْ أَمِنَ بَعْضُكُمْ بَعْضاً ، فَلْيُؤَدِّ الَّذِي اؤْتُمِنَ أَمانَتَهُ وَ لْيَتَّقِ اللَّهَ رَبَّهُ ! ترجمه : اگر بعضى از شما بعضى را امين سازد ، امانت باز سپارد ، و از خداى بترسد ! ( 2 ) إِنَّ اللَّهَ يَأْمُرُكُمْ أَنْ تُؤَدُّوا الْأَماناتِ إِلى أَهْلِها . ترجمه : در صفت مؤمنان گويد : آنان كه امانتها و عهدها نگاه دارند ، خداى شما ميفرمايد كه : امانتها با خداوند سپاريد . ( 3 ) وَ لا تُجادِلْ عَنِ الَّذِينَ يَخْتانُونَ أَنْفُسَهُمْ ! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ مَنْ كانَ خَوَّاناً أَثِيماً . يَسْتَخْفُونَ مِنَ النَّاسِ ، وَ لا يَسْتَخْفُونَ مِنَ اللَّهِ ، وَ هُوَ مَعَهُمْ . ترجمه : پيكار مكن از كسانى كه خيانت ميكنند با نفس خود ! كه خدا خاين بزه كار را دوست ندارد . از مردمان پنهان ميكنند خيانت ، و از خدا پنهان نمىكنند ، و خدا با ايشان است . ( 4 ) وَ لا تَكُنْ لِلْخائِنِينَ خَصِيماً ! إِنَّ اللَّهَ لا يُحِبُّ الْخائِنِينَ . ترجمه : پيكار خاينان مكن ! كه خدا خاينان را دوست ندارد .