خواجه نصير الدين الطوسي
212
اخلاق محتشمى ( فارسى )
( 5 ) الامانة تجرّ الرّزق ، و الخيانة تجرّ الفقر . ترجمه : امانت روزى كشد ، و خيانت درويشى گشاد گرداند . ( 6 ) الامانة غنى ، المجالس بالامانات . ترجمه : امانت توانگرى باشد ، مجلسها بامانت بود . ( 7 ) على اليد ما اخذت حتّى تردّها . الغلول من جمر جهنّم . ترجمه : بر دست بود آنچه فرا گيرد ، تا باز رساند . خيانت در غنيمت از آتش دوزخ است . ( 8 ) ما خالطت الصّدقة مالا الّا اهلكه ، انّ اوّل ما تفقدون من دينكم الامانة . ترجمه : صدقه با هيچ مال نياميزد الا كه آن را نيست كند ، اول چيزى كه از دين خويش گم كنند امانت بود . ( 9 ) شرّ المآكل مال اليتيم ، و شرّ المكاسب كسب الرّبا . عزّ المؤمن استغناؤه عن النّاس . ترجمه : بدترين خورشها مال يتيم بود ، و بدترين كسبها كسب ربا . عزت مؤمن در بىنيازى او بود از مردمان . ( 10 ) انّ اشقى الاشقياء من اجتمع عليه فقر الدّنيا و عذاب الآخرة . ترجمه : بدبختترين بدبختان كسى باشد كه به دنيا درويش بود ، و بآخرت معذب ، يعنى : با درويشى خاين بود و بىدين . ( 11 ) يبعث شاهد الزّور يوم القيمة مدلعا لسانه فى النّار . الحلف حنث او ندم . ترجمه : گواه دروغ زن را روز قيامت برانگيرند زبان بيرون