مقصد سوّم در رهن است بدان كه رهن عبارت است از وثيقه‌اى كه در صورت تعذّر و أخذ دين از مديون استيفاء حق از آن نمايند ، و رهن عقدى است لازم از طرف راهن . و لا بدّ است در آن از ايجاب و قبول مثل اينكه مالك بگويد : « رهنتك هذا » يا « أرهنتك هذا على الدّين المعلوم و على كلّ جزء منه ، و شرطت لك انّ ما يتجدّد من نمائه يكون رهنا ، أو أن يوضع على يد العدل الفلاني ، أو أن يكون بيدك أو بيدي ، أو أن يكون الفلاني وكيلا في بيعه بعد شهر » ، و امثال اينها ، پس صاحب طلب بگويد : « قبلت يا ارتهنت » يا چيزى كه جارى مجراى آن بوده باشد . چنانچه مجزى است در ايجاب گفتن « هذا وثيقة عندك » يا به گفتن « هذا رهن عندك » كفايت نمىكند شرط رهن در ضمن عقد بيع از قبول رهن هرگاه ايجاب به عمل آيد بعد از بيع ، و شرط است كه آن وثيقه عين مملوك باشد ، بلكه بنابر اصح قبض نيز شرط است و بايد هر يك از راهن و مرتهن جائز التّصرّف باشند در مال خود ، و جايز نيست از براى مالك تصرّف در رهن به فروختن و وقف كردن و اجاره دادن و نحو اينها . و همچنين جايز نيست از براى مالك و طى جاريهء مرهونه ، و مرتهن