و صيغه آن در صورت اطلاق به اين نحو است كه زوج بگويد : « و اللّه لا اجامعك » يا بگويد : « و اللّه لا وطيتك » . و در صورت تقييد به ابديت بگويد : « و اللّه لا اجامعك أبدا » ، يا بگويد : « و اللّه لا وطئتك أبدا » . و در صورت تقييد به زياده بر چهار ماه مىگويد : « و اللّه لا وطيتك خمسة أشهر » مثلا يا اينكه مىگويد : « و اللّه لا اجامعك حتّى أذهب إلى مكّة » مثلا ، در صورتى كه زياده بر چهار ماه طول كشد رفتن به مكّه با برگشتن از آن . و منعقد نمىشود ايلاء مثل مطلق يمين مگر به اسماء مختصّه به خداوند عزّ و جل يا به اسمى كه غالب باشد اطلاق آن بر حضرت بارى تعالى ، و همين كه ايلاء واقع شد با تحقق شرايط ، پس اگر وطى كند در اثناء زمانى كه قسم خورد بر ترك وطيش در آن زمان ، واجب مىشود بر او كفّارهء يمين - كه عبارت از عتق رقبه يا إطعام ده مسكين يا كسوه ده مسكين بوده باشد - مگر در صورتى كه وطيش نسيانا يا جنونا يا شبهة واقع شود ، پس در اين صور كفّاره لازم نمىشود ؛ به جهت عدم حنث . و متكرّر نمىشود كفاره به تكرّر صيغه ايلاء ، خواه به قصد تأكيد باشد يا به قصد تأسيس ، اگر چه احوط در صورت تأسيس تكرّر است مگر با تغاير زمان ايلاء نه زمان صيغه ، پس در صورت اتّحاد زمان صيغه با تغاير زمان ايلاء مثل اينكه بگويد : « و اللّه لا وطيتك ستّه أشهر فاذا انقضت فو اللّه لا وطيتك سنة » بنابر قول به وقوع ايلاء با تعليق بر صفت - چنانچه احوط است - مكرّر مىشود كفاره هرگاه حنث به عمل بيايد . به خلاف ظهار ، كه اقوى لزوم تعدّد كفاره است به تعدّد صيغه آن ،