مقصد بيست و سوّم در بيان چند امر است امر اوّل در ظهار است و صيغه آن اين است كه زوج بگويد به زوجه‌اش در حضور عدلين بعد از تحقق ساير شروطى كه ذكر مىشود : « أنت عليّ كظهر أميّ » يا بگويد : « زوجتى عليّ كظهر أمّي ، او « اختي » او « بنتي » مثلا ، و هرگاه در موضع « أنت عليّ » بگويد : « أنت منّي » يا بگويد : « أنت عندي » يا بگويد : « أنت معي » نيز كافى است در تحقق ظهار . و همچنين است اقتصار به گفتن : « أنت كظهر أمّي » ، به خلاف اينكه هرگاه بگويد : « أنت عليّ كأمّي » زيرا كه اين كافى نيست در وقوع ظهار . و شرط است كه به لفظ « ظهر » واقع شود ، پس غير آن لفظ اعتبار ندارد ، و اقوى وقوع ظهار است به تشبيه به محرّمات رضاعيه نيز چنانچه در محرّمات نسبيه است ، بلكه بمصاهرة نيز بعضى قائلند ، پس احتياط را رعايت بايد نمود ، و اعتبار ندارد تشبيه به أب و اجنبيّه و خواهر زن على الأقوى . بدان كه معتبر است در ظهار شروطى كه اعتبار شده در طلاق ، مثل