« متّعت » بگويد ، پس لفظ « متّعت » بدون ذكر مدّت بنابراين قول منصرف به عقد دوام است ، چنانچه « انكحت » و « زوجت » با ذكر مدّت منصرف به عقد انقطاع است ، لكن بهتر اين است كه در دوام به لفظ « انكحت » و « زوجت » ، و در انقطاع به لفظ « متّعت » صيغه را جارى نمايند ، خصوصا در ثانى كه محل خلاف است احتياط را نبايد ترك كرد . مطلب سوّم [ صورت اجراء يك نفر ايجاب و قبول را ] احوط اين است كه يك نفر ايجاب و قبول را در دوام و متعه جارى نسازد بلكه دو نفر بخوانند ، و اگر در جايى باشد كه ممكن نشود دو نفر اجراء صيغه نمايند ، إنشاء اللّه ضرر ندارد اكتفاء به يك نفر در تولى ايجاب و قبول ، به اين نحو كه شوهر بگويد - در وقتى كه وكيل باشد از طرف زن - : « متّعت نفس موكّلتى لنفسي في المدّة المعلومة بالمبلغ المعلوم » ، بعد از آن مرد نيز خود بلافاصله بگويد : « قبلت لنفسي هكذا » . اگر چه احوط اين است كه اوّلا مرد و زن صيغه را به فارسى با هم بخوانند و بعد از آن هر يك كه به عربى عارف به صيغه باشد آن ديگرى را كه عارف نيست قالب لفظ را تعليم كند ، و صيغه را جارى نمايند ، و بعد از آن يك دفعهء ديگر نيز آنكه عارف است به طريق مزبور خود ايجاب و قبول را جارى نمايد به عربى ، و نيز بايد كه به عربى به نحوى كه ذكر شد اجراء صيغه نمايند در هر يك از عقد دوام و انقطاع ، و به فارسى اكتفا ننمايند .