مطلب چهارم بدان كه جايز است كه عتق كنيزش را صداق آن كنيز قرار دهد هرگاه خواسته باشد او را تزويج نمايد ، پس آزاد مىكند او را و تزويج مىنمايد و عتق را مهرش قرار مىدهد ، و فرقى نيست ميانه تقديم عتق و تزويج . و صيغهء آن اين است كه مولى بگويد : « أعتقتك و تزوّجتك و جعلت عتقك مهرك » ، و در اشتراط قبول جاريه در اين صورت اشكال و خلاف است ، لكن احوط اشتراط است . و اما صيغهء فسخ در نكاح به سبب عيب يا عتق يا نحو آن پس فاسخ مىگويد : « فسخت النكاح الذي بيني و بين المرأة المعلومة » اگر فاسخ مرد باشد ، و اگر زن باشد پس به جاى « المرأة المعلومة » بگويد : « الرجل المعلوم » . و اگر ترجمهء كلام مزبور را در مقام انشاء فسخ ، به الفاظ دالهء بر آن نمايد مجزى و كافى است . و اگر كنيز خودش را به نكاح عبدش در آورده باشد و اكنون خواسته باشد تفريق و فسخ نمايد پس بگويد : « فسخت عقدكما » ، يا أمر كند به هر يك كه از همديگر كناره بجوييد و دورى كنيد . بدان كه عقد نكاح به جميع اقسامش قابل شروط سايغه است كه منافى مقتضاى عقد نباشد ، پس هر چه از اين قبيل شرط كه در متن عقد واقع شود وفاء به آن واجب و لازم است .