فنذكر اللّه و نشكره فجعلوه يوم الجمعة و كانوا يسمّون يوم الجمعة قبل ذلك يوم العروبة فاجتمعوا إلى أسعدبن زرارة فصلّى بهم يومئذ فذكرهم فسمّوه يوم الجمعة ؛ و قيل : أوَّل من سمّاها يوم الجمعة كعب‌بن لؤى لاجتماع النّاس فيه إليه و هذا الرجل أوَّل من قال كلمة « أمّا بعد » . « اشرف » قربان آن غارتگرم كو دل نه تنها مىبرد * تاراج جان هم مىكند دين هم بيغما مىبرد آرى طبيب عشق او دارد دواى بوالعجب * آسوده را غم مىدهد صبر از شكيبا مىبرد نبود به كيش عاشقان اخوان يوسف را گنه * آسايش يعقوب را شوق زليخا مىبرد دين و دل و هر چيز بود آن ترك غارتگر ستد * مانداست ما را نيم جان آن نيز گويا مىبرد هرچند غذار مىبرد با وامق استغنا زحدّ * اينسوز وامق عاقبت آرام عذرا مىبرد صدق محبت مىكند در چشم مجنون توتيا * هر خاك كان باد صبا از كوى ليلى مىبرد با آنكه تيغ جور آن در جسم من زد چاكها * آلوده گشته خنجرش ما را بدعوى مىبرد شوق جمال دل كشت حاجى ره گم كرده را * گاهى بيثرب مىكشد گاهى ببطحا مىبرد ايشيخ اين آلوده را در سلك پاكان جا مده * كين رندى من عاقبت ناموس تقوى مىبرد