از توانگران مىگفته : سفرهء مرا از بنت نارين [ - آبگوشت ] دور نگاه داريد . ابو طالب مأمونى در قصيده‌اى در ستايش سفره‌اى پر از خوردنيهاى گونه گون ، چنين گفته : لم يرض طاهيها به نقص و لا * شقّق فى شىء و لا موّه لا ابنة نارين ارانا و لا * مصنوعة بالرّفع مأسوّه يعنى : خوانسالار ما به هيچ كاستى و نقصانى در سفره راضى نشده و يك نوع غذا را دو گونه نكرده و در آن هيچ تزويرى به كار نبرده . از خوراكيهايى كه در آن سفره بر ما عرضه كرده نه آبگوشت و نه ديگرى را توانيم گفت كه از آن برداريد . بنفسج الكوفة - وردجور . بنو الايّام . مراد مردم روزگار است . مطرانى در قصيده‌اى - در سوگ ابو القاسم اسكافى - خطاب به روزگار ، گويد : ما كان ضرّك لو ابقيت ذا أدب * القت اليه بنو ايّامك السّلما أعدمت من لست منه موجدا بدلا * ما كرّرت يدك الوجدان و العدما يعنى : چه زيانى به تو مىرسيد اگر چنين مرد هنرى را - كه همه مردم روزگار به فرمان او گردن نهاده بودند - نمىكشتى ! كسى را از ميان بردى كه تا دستان تو به كار آفرينش و كشش است همالى براى او نخواهى يافت . بنو الدّنيا . به مردم گفته مىشود . به على ( ع ) گفتند : چگونه مىبينى دوست داشتن مردم دنيا را . فرمود : مردم فرزندان دنيا هستند . از خوارزمى شنيدم كه گفت : بهترين سخنى كه در ستايش زنان گفته‌اند ، اين بيت است : و نحن بنو الدنيا و هنّ بناتها * و عيش بنى الدّنيا لقاء بناتها يعنى : ما پسران جهانيم و زنان دختران او ، و خوشى پسران دنيا ديدار دختران اوست .