بهاء الدين محمد بن مؤيد بغدادي
237
التوسل إلى الترسل ( فارسى )
اين رسالت بيكى از جملهء بزرگان نبشته « 1 » مىايد بنسا « 2 » زندگانى ( مجلس سامى « 3 » ) فلانى در دولتى كه « 4 » بر مذاق آن استحقاق و نعمتى لايق آن همت و عطيتى درخور آن اهليت دراز باد « 5 » ، اقبال ساعد « 6 » و روزگار مساعد و ايزد عزّ ( و جل در كل مساعى راضى و « 7 » ) . حقوق مرّعى و سوابق مرّضى كه ميان جانبين متاكد است و لواحق آن بر « 8 » تقادم روزگار متجدّد از آن فرا گذشته است كه در تقرير آن به زحمت تحرير حاجت افتد ، عالم الأسرار مطلع است كه من كهتر چون از عهد گذشته « 9 » كه واسطهء عمر بود برانديشم و از نعمت مجاورت و مصاحبت قديم كه فقدت فعرفت « 10 » ياد آرم و از آن موسم راحت و نوبت شادى ايام لم يلج الصبابين العصا و لحائها غم دل باز گويم متاسفوار با حيرتى غالب و دهشتى مستولى « 11 » برارم آه سرد از حسرت و با در دل گويم * عسى الأيام ان يرجعن قوما كالذى كانوا و اذكر ايام الحمى ثم انثنى * على كبد « 12 » من خشية ان تصدعا حق ممالحت و وسيلت مصادقت و داعيهء « 13 » جنسيت و جاذبهء الفت كه هر يك مقدّمهء مقبول و موجبى قوى است چون دست فراهم دهد و وشايح « 14 » آن در هم پيوندد به همه حال نتايج « 15 » آرزومندى و توابع نيازمندى كم ( نيايد ، و ورود وفود آن « 16 » ) بر ساحت سينه مستدام باشد . و برين قضيت اگرچه من كهتر خواهم كه بهر وقت خدمتى فرستم و زحمتى دهم و از آن عهد خدمت ذكرى و از آن حق نعمت شكرى تازه كنم « 17 » و اندكى از آنچه در صحيفهء دل ثابتقدم ( مثبت است « 18 » ) بقلم در رقم آرم چون از جانب آن
--> ( 1 ) نوشته . ( 2 ) بخطهء شهر نسا حماها اللّه تعالى . ( 3 ) سا . ( 4 ) سا . ( 5 ) ضا ، بمحمد و آله . ( 6 ) صاعد . ( 7 ) اسمه در كل احوال مساعى و راضى و راعى ( ظ ، اسمه در كل احوال و مساعى راضى و راعى ) . ( 8 ) سا . ( 9 ) ضا ، و منازل در نوشته . ( 10 ) معرفت . ( 11 ) ضا ، شعر . ( 12 ) كبدى . ( 13 ) و ادعيهء . ( 14 ) وشايح ( ظ ، و وشايج ) . ( 15 ) تسامح . ( 16 ) نيامد وفود و ورود آن . ( 17 ) گردانم . ( 18 ) و مثبت .