ضيافت آن است كه اگر مهمان ، خود آمده است ، پس تكلف از براى او ننمايند ، و اگر او را خوانده‌اند پس تكلف نمودن عيب ندارد « 1 » مادام كه به طريق قرض نمودن يا آن‌چه را كه نفس به آن مسامحه نمىكند يا كفايت عيال را حاضر كردن نباشد ؛ چون‌كه هريك از اين سه صورت زياده بر مرجوحيت آن‌ها ، مورث انقطاع و نفرت و وحشت فىمابين ، خصوصا از نفوس ضعيفه ، مىگردند . و بايد كه صاحب‌خانه ، آن‌چه را كه حاضر دارد و مهمان آن‌چه را كه در نزد او حاضر مىسازد حقير نشمارند « 2 » ، و پيش بدارد آن‌چه را كه ميهمان به آن راغب باشد . و در حديث نبوى است كه كسى كه بفهمد از برادر دينى خود شهوتى و خواهشى را ، پس آن را براى او به‌جاى آورد هرآينه آمرزيده مىشود از براى او . « 3 » و اقتصار بر قدر كفايت بنمايد ؛ چون‌كه در زيادتى ، ريا و تصنّع و در كمى ، ترك مروت ، بلكه لوم و لئامت است « 4 » ، مگر اين‌كه مقصود از زيادتى ، تبرك نمودن به سؤر مهمان باشد يا آن‌كه خورنده‌اى از براى او باشد و تلف نگردد . و سهم و قسمت عيال را اولا جدا نمايد مبادا كه به ايشان اجحاف شود . « 5 » و مهمان چيزى را برندارد كه با خود ببرد ، مگر اين‌كه در بردن يقين به سرور صاحب‌خانه حاصل نموده باشد . و تبعهء خود را ، مثل فرزند و غير آن را ، به طريق تبعيت و به طفيل خود همراه نبرد كه اگر ببرد ، پس چنان‌كه وارد شده است ، خود حرام خورده است و به طريق عصيان داخل آن خانه شده است . « 6 » و وارد شده است ايضا كه هركس كه بخورد طعامى را كه نخوانده‌اند او را به سوى آن طعام ، پس به تحقيق كه خورده است پارچه‌اى از آتش را . « 7 » و صاحب‌خانه ابتدا به شستن دست و به خوردن طعام بنمايد تا آن‌كه حشمت و حيا از مهمان بر طرف شود ؛ و در آخر ، هردو را بعد از مهمان قرار

--> ( 1 ) . اصول كافى ، ج 2 ، ص 276 ، باب أنس الرجل فى منزل أخيه ، ح 6 . ( 2 ) . ر . ك : وسائل الشيعه ، ج 24 ، ص 276 ، باب 21 من ابواب آداب المائده ، ح 2 . ( 3 ) . مجمع الزوائد ، ج 5 ، ص 18 و الفوائد المجموعه ، ص 74 ، رقم 31 و ص 90 ، رقم 31 . ( 4 ) . ر . ك : احياء علوم ، ج 2 ، ص 17 و محجة البيضاء ، ج 3 ، ص 42 ، روايات هم ذكر شده . ( 5 ) . ر . ك : احياء علوم ، ح 2 ، ص 17 و محجة البيضاء ، ج 3 ، ص 44 . ( 6 ) . اصول كافى ، ج 6 ، ص 270 ، باب من مشى الى طعام لم يدع اليه ، ح 1 . ( 7 ) . همان ، ح 2 .