يكى از دو بال آن داء و در ديگرى دوا است ، و مقدم مىدارد آن‌كه را در آن داء است « 1 » ، و ايضا مروى است كه اگر مگس بر روى ظروف نمىافتاد هرآينه جميع مردمان جذام به‌هم مىرسانيدند « 2 » ، و خوراك را در نزد برادر دينى و آن‌كه دوست او است خوب بنمايد و حيا و احتشام نكند كه موجب جلب مودّت و محبّت است ، و از آن‌چه مكروه طبع حاضرين است از قول يا فعل ، مثل نظر كردن به سوى ايشان خصوصا در وقتى كه بسيار بخورند و تكانيدن دست در ظرف و نزديك نمودن سر به ظرف و چيزى از دهن بيرون كردن به نحوى كه ايشان بفهمند و تكلم به مستهجنات و مكروهات طبع و امثال اين‌ها ، اجتناب نمايد ، و از آشاميدن آب در ما بين غذا و از بسيارى آن مطلقا اجتناب نمايد ؛ چون‌كه مورث سوء هضم و فساد معده است مگر در حال ضرورت و اشتها و رغبت صادق ، و هرگاه كه كسى در نزد او چيز بخورد و خود ، صاحب سفره و خانچه باشد پس طول دادن نشستن بر خانچه و سفره بسيار ممدوح است و از عمر اين‌كس محسوب نمىشود ، بلكه مطلقا ممدوح است ، و بعد از فراغ ، و حمد و ثنا و شكر خداوند را و شكر صاحب نعمت را بسيار بنمايد ، و اگر به خوردن طعام شبهه دارى مضطر و مبتلا گردد ، پس مهموم و مغموم بشود و استغفار بنمايد و استعاذه به خداوند از اثر و شر آن بنمايد ، و انگشتان خود را بليسد كه خداوند به او مىفرمايد كه « بارك اللّه فيك » « 3 » و در يكى از آن‌ها بركت است و مخفى است ، و ظرف را ايضا بليسد كه ثواب آن مثل ثواب تصدّق نمودن به مثل او يا مثل ثواب عتق رقبه و آزاد كردن بنده است ، و آن‌چه را كه از سفره يا از ظرف ريخته است برچيند و بخورد كه - چنان‌كه در حديث است - مهر حور العين و شفا از هر دردى كه به نيت آن بخورد و مزيل فقر و موجب كثرت اولاد است ، « 4 » مگر آن‌كه در صحرا باشد ، پس آن را براى مرغان و

--> ( 1 ) . مكارم الاخلاق ، ج 1 ، ص 326 ، رقم 1048 ، باب فى آداب الشراب ، ح 12 و طبّ الأئمه ، ص 106 . ( 2 ) . همان . ( 3 ) . محاسن برقى ، ج 2 ، ص 226 ، باب 42 ، رقم 1658 و فروع كافى ، ج 6 ، ص 297 ، ح 7 . ( 4 ) . مكارم الأخلاق ، ج 1 ، ص 306 ، رقم 972 ؛ محاسن برقى ، ج 2 ، ص 228 ، باب ما يسقط من الفتات ، رقم 1693 و كافى ، ج 6 ، ص 229 و 230 ، ح 1 ؛ و در مورد مزيل فقر و كثرت اولاد ، ر . ك : اصول كافى ، ج 6 ، ص 300 ، باب اكل ما يسقط من الخوان ، ح 4 .