تابوت را برمىداريد ، عقب تابوت را جمعى برخواهند داشت ، و اگر عقب را برمىداريد ، پيش تابوت را جمعى برخواهند داشت ، يعنى ملائكه . آمديم بر سر تتمّهء حديث اوّل : پس آن حضرت فرمود كه چون مرا خواهيد برد به قبرى خواهيد رسيد كنده و لحد ساخته و خشت در آن چيده . پس مرا در لحد گذاريد و خشت بر من بچينيد و چون خشتها را بگذاريد يك خشت از بالاى سر من برداريد و گوش بدهيد به هاتفى كه ندا خواهد كرد . پس چون حسنين به اوامر آن حضرت عمل نموده ، آن حضرت را دفن نمودند و خشت بر لحد چيدند ، يك خشت از جانب سر برداشتند در قبر چيزى نديدند و قبر را خالى يافتند . در آن حالت هاتفى آواز داد كه حضرت امير المؤمنين بندهء صالح و نيكو كردار خداوند عالميان بود . حق تعالى او را به پيغمبر خود ملحق ساخت . پس حضرت امام جعفر صادق ( ع ) فرمود كه - حق سبحانه و تعالى - چنين مىكند به جميع اوصيا بعد از انبيا حتّى آنكه اگر پيغمبرى در مشرق وفات يابد و وصيّ آن پيغمبر در مغرب ، البتّه حق تعالى آن وصى را به آن پيغمبر ملحق مىسازد . و باز محمّد بن احمد بن داود به اسناد خود از احمد بن خباب روايت كرده است كه حضرت امير المؤمنين ( ع ) نظر كردند به نجف اشرف و فرمودند كه چه خوش آينده است ديدار تو و چه خوشبوست قعر تو ! خداوندا ! قبر مرا درين زمين قرار ده . و ذكر كرده است فقيه ، محمّد بن معد موسوى ( رضي الله عنه ) ، كه ديدم در بعضى كتب حديث قديم كه روايت كرده بودند مسند از حضرت امام جعفر صادق ( ع ) كه آن حضرت فرمود كه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام به حضرت امام حسن ( ع ) وصيّت فرمودند كه در چهار موضع قبر از جهت آن حضرت بكند : در مسجد و در رحبهء كوفه و در نجف و در خانهء جعدة بن هبيره ، و غرض آن حضرت اين بود كه دشمنان آن حضرت موضع قبر آن جناب را ندانند . مصنّف گويد كه اين سخن را حضرت سرّا و مخفى فرمودند ، و اوّل مرتبه اگر اين ظاهر مىشد هر آينه دشمنان تفحّص مىكردند ، و اصل و صحيح درين باب آنست كه ما